Δευτέρα, 12 Νοεμβρίου 2007

.


πού να πω τον πόνο μου; πώς να τον βγάλω απ’ την ψυχή, που σαν καρκίνος θα με φάει; πώς να τον ξομολογηθώ που έχω δυο μήνες να σου γράψω; πώς την ελπίδα στήριξα σε ξένες πλάτες; τι να πω στη μάνα μου που θα με ρωτάει; απογοήτευση. μια λέξη μόνο βρίσκω. κι έχω και πάλι έναν κόμπο στο στομάχι. πριν λίγο, ξαπλωμένη πλάι του, άκουγα την ανάσα του. σαν σε χαρτί από καρδιογράφημα, να την αποτυπώσω θέλησα στον τοίχο, να τη βλέπω κι όταν φύγει. πώς μπόρεσε να κοιμηθεί και σαν μωρό ανασαίνει; γιατί εγώ να ξενυχτάω; πώς να πάω στη δουλειά και να μπορέσω να το κρύψω; γιατί δε με προστάτεψα; πώς χτίζεις φράχτη στην καρδιά να μην πονάει; πώς κάνεις πως δεν έγινε και συνεχίζεις; να! γράφω πάλι. ευχαριστήθηκες;

1 σχόλιο:

Simone είπε...

βάλε στον πόνο σου ένα ποτό και βάλτου να ακούσει και λίγη μουσικούλα, ντύσε τον με όμορφα ρούχα και χτνισέ του τα μαλλιά. Με το πέραμσα του χρόνου, θα ΄συνηθίσεις την μορφή του και αν δεν γίνετε ποτέ φίλοι, τουλάχιστον δεν θα είστε εχθροί, άγνωστοι, εσύ και αυτός. Ο φράχτης που αναφέρεις, όσο και πιο μεγάλον να το κάνεις, όσες φορές και να περάσεις μπογιά ό΄ταν σκουριάζει, μια τρυπούλα θα βρίσκει πάντα τον τρόπο να ανοίγει λίγο λίγο..
Μην σε νοιάζει αν ευχαριστήθηκε.. εσύ να ξαλάφρωσες έχει σημασία. Δυστυχώς δνε σκέφτονατι όλοι σαν εμάς και δυστυχώς δεν έρχονται όλα όπως τα θέλουμε.. Εξάλλου..τι νόημα θα είχε διαφορετικά ετσι? για ποιον κόμπο θα έγραφες...
:-)