Κυριακή, 11 Νοεμβρίου 2007


Για ιδέστε όλοι τον ακροβάτη

που τραμπαλίζεται
για ιδέστε όλοι τον ξενομπάτη
πως δε ζαλίζεται

Για ιδέστε τον ακροβάτη που κι όταν πέφτει γελά
και ποτέ δεν κλαίει, ποτέ δεν κλαίει

Για ιδέστε πού 'χει το ερημοπούλι
αίμα στο φτερό
πετά κι ας το 'βρε θανάτου βόλι
κόντρα στον καιρό

Με τον καιρό νά 'ναι κόντρα έχει τιμή σαν πετάς
να μένεις μόνος, να μένεις μόνος..

Για ιδέστε όλοι, ιδέστε και μένα
άλλο δε ζητώ
πού 'χω στους ώμους φτερά σπασμένα και ακροβατώ

Γύρισε κάτω η μέρα κι ακόμη εσύ να φανείς
μην κλαις πουλί μου, μην κλαις πουλί μου

2 σχόλια:

drunksoul είπε...

Σε μια ταινία (δεν θυμάμαι τίτλο αλλά ήταν μαλακία) είχα ακούσει ένα πολύ ωραίο ποίημα και το είχα ψάξει τότε και το κράτησα.

Self Pity
"I never saw a wild thing
sorry for itself.
A small bird will drop frozen dead from a bough
without ever having felt sorry for itself."
D.H.Lawrence

Μου άρεσε πολύ το ποίημά σου.

alicia είπε...

δεν ειναι δικο μου..!
τραγουδι ειναι των Χαϊνηδων και προσφατα το ακουσα απο τον Χαρουλη στο gazarte.κολλησε το μυαλο μου εκει..