Τετάρτη, 4 Ιουλίου 2007

Προσωπικο

Πανε μερες τωρα που η ακρη του ματιου μου πιανει αστραπιαιες κινησεις εντομων.
Ποτε δεν προλαβαινω να τα δω ολοκληρα.
Εκτος απο τη σαρανταποδαρουσα που σκοτωσα πανω στο γραφειο
και την αραχνη στο ημερολογιο.
Δειγμα οτι το καλοκαιρι θα ερθει φετος, εστω και αργα.
Το αιματωμα στο κεφαλι συνεχιζει τις βολτες του,
απροσκλητος επισκεπτης, αγενης και θρασυς.
Χωρις να ειναι αυτος ο λογος,
σκεφτηκα για πρωτη φορα μετα απο χρονια την απουσια μου.
Ειχα συνηθισει να σκεφτομαι τη δικια σου.
Σημερα σκεφτηκα οτι καποτε τα ατομα που με συγκροτουν θα διασκορπιστουν
και δε θα ειναι πια εγω.
Μερος του υδρογονου θα διαφυγει της γηινης βαρυτητας,
εκπληρωνοντας το παιδικο μου ονειρο να γινω αστροναυτης.
Ο ανθρακας, το αζωτο κι ο φωσφορος
τροφη για βακτηρια, αλγη και φυτα.
Το οξυγονο, η μονη χαρουμενη προοπτικη,
ισως να μπερδευτει μες στον αερα
και να τρεχει ολη μερα αναμεσα σε στηθη γυναικων.
Θελω να μαθω γιατι καθενας ειναι διαφορετικος, μοναδικος.
Ποιος συνδυασμος χημικων και ηλεκτρικων σηματων δημιουργει αυτη τη σκεψη,
θα αναπαραχθει ξανα η ιδια;
Αυτο δε θα σημαινει επιστροφη στην προηγουμενη κατασταση,
δεν αναιρειται τοτε ο χρονος;
Αυτο ειναι το μυστικο.
Να αντιστρεψω τη διαδικασια της σκεψης,
μεχρι να ξανα γινω εμβρυο.

Ετσι αρχισε το ονειρο ρε Γιωργο.
Καθομασταν στο αμαξι, στο χειλος του γκρεμου,
εκει που συζηταμε παντα χαζευοντας την πεδιαδα,
τα φωτα της πολης και των μικρων χωριων.
Και ξαφνικα μαλακα, αφηνεις το χειροφρενο κι αρχιζω να γελαω.
Το εκανες εσυ, κι ομως εγω ημουν αυτος που δε φοβαται.
Μπερδεμενες συνειδησεις.

Κι ετσι τελειωσε.
Με κουκλες χωρις στομα.

1 σχόλιο:

Kafeini είπε...

Ποιητική συνείδηση σε εγρήγορση και ρέουσα γραφή - ονειρικό. Καλημέρα, Κ.