πες μου...

Τι είναι χειρότερο; Να μην έχεις τίποτα
ή να τα έχεις όλα και να μην αρκεί;

Πόσες φορές;;

Πόσες φορές μια καρδιά μπορεί να αγαπήσει;;
Πόσες φορές μπορεί να χτυπήσει γρήγορα και δυνατά για έναν άνθρωπο;;
Πόσες φορές μπορείς να πεις "τέλος" και πόσες φορές μπορείς να πεις "αρχή";;

Καμιά φορά νιώθω ότι μόνο στα όνειρά μου είμαι πραγματικά ελεύθερη!!

(Σήμερα έχουμε εκλογές...πολλοί θα πουν ότι είμαι εκτός τόπου και χρόνου. Και αν είμαι, τότε τι; Εξάλλου μια απ'τα ίδια χάλια βλέπω)

Καληνύχτα σε όλους!

Silence...

So close, so far away...

So alive, but dead within...

So powerful and yet so weak...

Restless, but lackadaisical...

Relentless, but merciful...

Beautiful, but crippled...

Yet of unprecedented cruelty...

Feelings stomping in his head

Violently ripped out of his tormented heart...

No place for more,

No eagerness for new...

"Why aren't you alive?", she cried

"Why are you hurting me so bad?"

Silence...

No answer came from his mystic face,

He just went on with his lonely journey...

Not a single blink,

Not a single glance...

The path kept unreeling before his eyes as a snake...

Just silence...

Μασκες

Το ηξερε οτι αυτο το προσωπο που φορανε δεν ειναι δικο τους.

Οτι εχουν ολοι τα ιδια.

Πανω κατω εκατο διαφορετικα καλουπια.

Για αυτο την μπερδευε.

Νομιζουν πως δεν τους καταλαβαινει.

Γι’ αυτο φοραει μαυρα γυαλια, να μην βλεπουν τα ματια του.

Τοσο απλο ειναι.

Για να μπορει να τους επεξεργαζετε οση ωρα χρειαζεται.

Χειμωνανθός;

Χέρια μου αδειανά- oh Lord. Τα άνοιξα κι όλα έπεσαν στο πάτωμα- δεν θέλω να τα σηκώσω, μη μου μιλάτε άλλο γι' αυτά. Σηκώνω τα βλέφαρα χαράματα κι ακούω έξω πως φυσάει πολύ. Δεν ανάβω φως, φοβάμαι μην κοπάσει ο αέρας και χάσω την ευκαιρία του φθινοπώρου. Αυτό το φθινόπωρο...κάποτε υπήρξε βάσανο. Άλλες χρονιές πληγή και άλλες βάλσαμο. Φέτος είναι η χρονιά του βάλσαμου. Το περίμενα πώς και πώς γιατί ξέρω πως είναι ο τελάλης του χειμώνα. Πως σε λίγο καιρό ένας χειμώνας θα ζυγώσει, με την Αθήνα κουκουλωμένη σε μαύρα παλτά και κασκόλ της μόδας, με ζεστούς καφέδες και ουίσκι ον δι ροκς, με συνάχια και χαρτομάντιλα ταλαιπωρημένα στα τραπέζια, με πικραμένα αποτσίγαρα κι αξύριστα πιγούνια. Σήκωσα λοιπόν τα βλέφαρα και χτύπησα τον πρώτο του ζεστό καφέ. Ανατρίχιασμα του νου και της ψυχής, όχι ανάγκη μα σαν τάση για λυτρωμό αυτή η επιθυμία. Θυμάμαι ένα πρωί κάπου στην Αθήνα να περπατάω στις μύτες των ποδιών μέχρι την κουζίνα για να ετοιμάσω τον πιο όμορφο αχνιστό καφέ με πολλή ζάχαρη και καθόλου γάλα κι άλλον ένα που δεκάρα δεν έδινα για το πώς θα βγει. Και η Αθήνα μες στο νέφος και η ζωή μες στο δικό της. Και η ψυχή δυο βήματα πιο κει με χαμηλωμένα τα δικά της βλέφαρα. Τι όνειρο να έβλεπε; Ο καφές θα την ξυπνούσε σαν την πιο γλυκιά ψυχή του κόσμου. Η καλή μου Δανάη έγραψε και ο Γιάννης τραγούδησε σπαρακτικά με την κιθάρα "Δεν ζητάω δική μου να' σαι θέλω μόνο να σε δω". Και ποιος τον χέζει τον ερωτευμένο όταν μιλάμε για άνθρωπο. Θέλω άνθρωπο. Σίγουρα, άνθρωπο.

Επιστρέφω στη σιωπή του δωματίου και στην γαλήνη του καφέ. Τελειώνει και το μελάνι. Αν έχεις τα κότσια πάρε με μαζί σου. Αλλιώς μην με ζαλίζεις με τα παλιοκαλοκαίρια σου. Καλημέρα.

Πισω

Οταν ηταν μικρος του αρεσε να ανοιγει κλειδαριες με κωδικους.

Οταν μεγαλωσω θελω να γινω μακαρονοθεριστης.
Ναι, θα θεριζω μακαρονια.
Ειναι μια καλη δουλεια.
Θα θεριζω μακαρονια.

Τωρα προσπαθει να διωξει το τυχερο αστερι απο πανω του
το ενοχλητικο τυχερο του αστερι.

Λευκό μου γιασεμί...

...μη νυχτώσεις.