freAks

επιλογές.

2009-09-22T18:05:00.002+03:00

ήταν άδικο.

ακόμα είναι. δεν μου είπατε ποτέ πως είχα την επιλογή της δικής μου επιλογής.

αυτό που θυμάμαι να ακούω αμυδρά πριν κλείσουν τελείως τα μάτια μου ήταν οι λέξεις, "δεν είναι ποτέ δική σου επιλογή.".

και έτσι ξύπνησα. με την ιδέα αυτή.

με τις επιλογές μου κρυμμένες στη σκιά των δικών σας. και δεν ξαναβγήκαν.

και τώρα τι;

μου λες ότι έχω την επιλογή;

ότι πάντα την είχα;

αυτό είναι άδικο... το ξέρεις.

γιατί είναι πλέον αργά.

οι επιλογές μου είναι χτισμένες πάνω στις δικές σας.

άχρωμο - άοσμο - άγευστο - ξένο - δικό μου

2009-06-16T19:29:00.003+03:00

I feed my belly with butterflies of sorrow
and sour blackberries
so that I can sleep serenely every dark night .
I cannot hear the song of your tears.
Tell them to speak louder..
my ears are broken.
My tongue is captured/I speak of dreams, only.
You can lick my eyes, there lies my simplest truth.
And you can bring me tulips, utterly red.
I float in the air, breathe me.
I don't exist,i am just the ink of your pen.

© alicia

elsewhere. where?

2009-06-11T20:44:00.000+03:00

The words
in your letters
I couldn't decipher
Never allowed
to fall
for the sun
For the rain
is intended

for me

Come
on
dance
with
me

To the end of the world

Λίγη.

2009-02-26T00:11:00.000+03:00

κάτι φορές , φοβάμαι να κοιτάξω μέσα μου.
για να μην απογοητευτώ.
μα έτσι απογοητεύομαι χειρότερα.
έτσι με παίρνει η μπάλα. κι εμένα και τον άνθρωπο που έχω δίπλα μου.
και στο κλικ του λεπτού τα γαμάω όλα.
μα όλα.
και το μόνο θάρρος που βρίσκω, αρκεί για να αραδιάσω 5 γραμμές στην κούφια οθόνη ενός υπολογιστή.

Δεν βλέπω τίποτα.

2009-01-21T18:29:00.006+03:00

Λοιπόν , δεν βλέπω τίποτα.

Έχουν φυτρώσει μαλλιά στα μάτια μου. Πως λέμε μάλλιασε η γλώσσα μου; Καμία σχέση.
Μάλλιασε το χέρι μου. Γράφοντας . Συχνά ασύνδετες μαλακίες και συχνότερα συνδεδεμένες μαλακίες.
Όπως τώρα.
Οι καλύτεροι και ανώτεροι τρόποι έκφρασης του ανθρώπου είναι το sex , η τέχνη και το γράψιμο. Δηλαδή το sex και το γράψιμο. Μαντέψτε τι δεν κάνω αυτή την στιγμή.
(...)
Όπως τώρα.
Όπως τώρα που βλέπω την εικόνα ενός επίδοξου ψυχαναλυτή να “χαμογελάει” διαβάζοντας.
Ο πιο επίδοξος όλων είναι(είμαι) όμως , εγώ ο ίδιος. Και “αναλύωντας” πάω.
Λοιπόν , δεν βλέπω τίποτα.
Η "αυτοψυχανάλυση" (στην οποία εμπαιχτικά και σαρκαστικά {για εμένα και όποιον άλλο}θα επιδοθώ) , έιναι στην ουσία αυτοκολακεία. Επιλεκτικά (δήθεν)”διαβλέπω, εισδύω, σαλεύω, καταπραύνω, εκφράζω, προσφιλεύω, αποδέχομαι, κατανοώ, κουβαλάω, απολύω, προσλαμβάνω, απολαμβάνω, διατυμπανίζω” και εν τέλει λέω πως (δήθεν) , λοιπόν , δεν βλέπω τίποτα.
Όλα αυτά ανθρώπινα και κατανοητά.
Ανάγκη και ενοχή , αυτοεπιβεβαίωση και αυτοσεβασμός, διαχείριση συμπλεγμάτων. ΕΓΩ.
Όπως τώρα.
Ένας blogger.
Ένα πελώριο Pseudoντιβάνι με αυτοψυχαναλούμενους.
Που δεν βλέπουν τίποτα.(δήθεν)
Ο άνθρωπος είναι μεγάλος ψεύτης. Γι'αυτό ανέπτυξε μυαλό.
Και για αυτό κρύβει το πρόσωπό του πίσω απο μαλλιά και πίσω από οθόνες.
Εκεί είναι και ο ψυχαναλυτής και ο ψυχαναλούμενος. Ο ερευνητής και η έρευνα. Ο μόνος και οι πολλοί.

“Αληθινό "το", επίθ. Ευφυής ανθρώπινη σύνθεση, της επιθυμίας με την πραγματικότητα. Η ανα-κάλυψη του αληθινού αποτελεί αποκλειστική και παταγώδη αποτυχία της φιλοσοφίας και της λογοτεχνίας και θα συνεχίσει να το κάνει μέχρι το τέλος του κόσμου.”

on the Internet , nobody knows you are a dog.

Πού είχαμε μείνει;

2008-10-14T02:50:00.002+03:00

Πού είχαμε μείνει; Α, ναι. Ακούγαμε απαγγελίες της Δημουλά· ένα ποίημα για τη βροχή και διαφωνούσαμε φωναχτά και γελαστά για το πώς θα πρέπει να γράφεται το «σι» της βροχής. Κι έλεγες σίγμα γιώτα. Κι έλεγα σίγμα ύψιλον σαν να’ τανε εσύ αυτός ο ήχος. Και να λέει η Κική το σίγμα γιώτα και να μειδιώ αμήχανα που το σκέφτομαι λάθος και να ξέρω πως είναι σωστό το σίγμα ύψιλον της βροχής. Κι έξω να έχει λιακάδα και κρύο ενός Φλεβάρη ψεύτη και να μην μου κάνει η καρδιά να αφήσω το πάπλωμα και τον ζεστό καφέ με τις πολλές κουταλιές για να βγω να ταΐσω τον σκύλο σφίγγοντας το μπουφάν γύρω από τους ώμους, να ρίξω το νερό στα λουλούδια, να τσεκάρω το γραμματοκιβώτιο, να με δει η γειτόνισσα με τις πυτζάμες έντεκα η ώρα το μεσημέρι. Θα βγεις εσύ ή εγώ; Νοστάλγησα την μυρωδιά της πρωινής εφημερίδας ανακατεμένη με τον καφέ που κοντεύει να παγώσει και εκείνη τη βανίλια που κρέμασες στο ράφι πάνω από το γραφείο να δροσίζει. Πάνε χρόνια; Λίγα ή πολλά; Η μνήμη δεν με βοηθά· ποτέ δεν βοηθούσε. Πάντα σκυμμένος πάνω από βιβλία και χαρτιά, λογαριασμούς, υποχρεώσεις, γραμμάτια και μια οθόνη γεμάτη χιόνια (έχουμε λάθος στραμμένη την κεραία), ξέχασα να πρέπει να θυμάμαι. Ξέχασα πώς είναι να θυμάμαι. Μόνο πιες το νερό ως το τέλος- δεν κάνει μόνο μια γουλιά. Μόνο ντύσου καλά και σκούπισε τα μαλλιά με την πετσέτα γιαατί ο καιρός δεν αστειεύεται (πότε αστειευόταν; μην παίζεις με το ρημαγμένο μου μνημονικό. Ποτέ δεν μας λυπήθηκαν οι καιροί). Μόνο σταμάτα αυτά τα γραψίματα και θα κάψεις την ψυχή σου. Θα βγεις εσύ. Και θα ταΐσεις τον σκύλο σφίγγοντας το μπουφάν γύρω από τους ώμους σου, θα ρίξεις νερό στα λουλούδια και θα τσεκάρεις το γραμματοκιβώτιο ενώ θα σε κοιτά η γειτόνισσα που είσαι με τις πυτζάμες στις έντεκα η ώρα το μεσημέρι. Και θα’ σαι εσύ.

sometimes

2008-10-07T01:06:00.003+03:00

καμιά φορά τριγυρνάω στους δρόμους σαν δαρμένο σκυλί. γυρνώ τα μάτια τριγύρω με το φόβο πως θα συναντήσω τους διώκτες- εφιάλτες μου να. καμιά φορά θέλω απλά να καθίσω σε ένα πεζούλι και κα ξαποστάσω. να μη με νοιάζει που οι άνθρωποι μου πατούν το κασκόλ ή με σπρώχνουν. καμιά φορά μου έρχεται η παρόρμηση να αγκαλιάσω έναν άγνωστο. να τον ρωτήσω το όνομα του και να του πω το δικό μου. να όπως σήμερα που έπεσα πάνω στο παιδί με το κιβώτιο γεμάτο μπουκάλια από γυαλί. και είδα ένα χαμόγελο αληθινό. καμιά φορά θέλω να σε πάρω τηλέφωνο κι ας είναι κι αυτό νεκρό. το θυμάμαι ακόμα. καμιά φορά θυμάμαι κι εμένα να με σηκώσω, να με ταϊσω, να με φροντίσω. καμιά φορά.

Ουσίες

2008-09-30T12:55:00.002+03:00

Ποιο είναι το αγαπημένο μου τραγούδι; Εσύ δηλαδή έχεις ένα αγαπημένο τραγούδι; Ή αλλάζεις κάθε τόσο; Πώς μπορείς να ξεχωρίσεις μονάχα ένα· φόντο στη μισή ζωή μου ένα ραδιόφωνο που συνεχώς στέλνει τραγούδια. Το πρασινοκίτρινο φωτάκι με τα νούμερα, η συχνότητα, η ένταση, το κοντρόλ που έζησε μονάχα λίγους μήνες, η κεραία που έσπασε με τη μετακόμιση. Κι έπειτα μικρές επισκευές, μπαλώματα και βόλτες το δωμάτιο να ψάχνουμε το σήμα. Ποιο είναι λοιπόν; Σου έχω ανθολογήσει μερικά, έτσι για να σταματήσεις να ρωτάς και να με κουράζεις. Ξέρεις κι εσύ πόσο κουραστικές είναι οι σούμες παρόλο που επιδίδεσαι συνεχώς σ’ αυτή την διαδικασία. Με το πρώτο έμαθα να ακούω μουσική κάπου στα δεκατρία. Πριν από αυτό σκοτάδι. Πριν από αυτό ξεπεσμένα λαϊκά στο αυτοκίνητο και βίντεο-κλιπ και νιου τσάνελ τα μεσημέρια. Με το πρώτο έμαθα να θέλω να φύγω. Το δεύτερο ήρθε μέσα από ψάξιμο για ανανέωση του μουσικού αποθεματικού που τότε μετρούσε μόλις 4 δισκάκια και καμιά δεκαπενταριά κασέτες. Με το δεύτερο έμαθα να γυρίζω. Πριν από αυτό ένα σπίτι κι ένα μπαλκόνι στον πρώτο, η βαβούρα του δρόμου και η συνεχής παρουσία του γείτονα. Πριν από αυτό συντονισμένες συγκαλύψεις με καταναλωτικές υπεκφυγές. Πριν από αυτό υπήρχε πρόγραμμα. Με το τρίτο ταξίδεψα ευχόμενος τη μη επιστροφή. Πήγα και ήρθα μια φορά μέσα σε λίγα χρόνια κι αν με ρωτάς ούτε θα γύριζα ποτέ. Ποτέ- ποτέ. Πριν από αυτό η πραγματικότητα της φυγής περιοριζόταν σε μια ευχή, λίγα χαρτιά και μπόλικη μελάνη. Πάντα θηλυκή η μελάνη. Πάντα. Με το τέταρτο γνώρισα την Αθήνα. Χωρίς να το έχω σκοπό, να, έτσι, σαν να μην είχε άλλη διέξοδο η μοίρα και θέλησε να αποσπάσει ένα ηλεκτρόνιο από δίπλα. Δεν είμαστε πιο μεγάλοι από ένα ηλεκτρόνιο σου λέω. Ώρες ατέλειωτες, ξενυχτισμένες διαδρομές και ανήμπορες υποχωρήσεις, πείσματα και ξεσπάσματα, Φάληρο- Σύνταγμα με εκατόν τριάντα στη Συγγρού, αναζητώντας τη ριμάδα την ουσία που αν με ρωτήσεις τώρα, δύσκολα θα μπορέσω να σου πω πού διάολο τη χάσαμε. Παρόλο που κι όταν την είχαμε δύσκολα την ορίζαμε. Έτσι είναι οι ουσίες. Ουσίες, ντόπες της ψυχής και των ονείρων. Εσύ ακόμα ονειρεύεσαι; Καλά κάνεις. Το πέμπτο είναι «εγώ». Κι όταν λέω «εγώ» εννοώ από την πρώτη λέξη μέχρι και την τελεία του τελευταίου ρεφραίν. Με το πέμπτο σε ερωτεύτηκα. Μην κάνεις πως δεν ξέρεις.

2008-09-25T03:11:00.000+03:00

Το βλέμμα του ήταν θολό όπως εδώ και αρκετά χρόνια. Κάπνιζε τσιγάρα που δεν έπρεπε, έπινε ποτά που δεν έπρεπε. Το σώμα του αρνιόταν να τα καταπιεί αλλά αυτός επέμενε. Γύρισε και την κοίταξε. Ήταν πολύ όμορφη, πραγματικά όμορφη. Του φάνηκε παράξενο που μια τέτοια γυναίκα κάθεται μαζί του τόσο καιρό. Την κοιτούσε που κοιμόταν και την ερωτευόταν όλο και περισσότερο. Ήπιε δυο γουλιές και έστριψε ένα τσιγάρο. Πραγματικά νοιαζόταν για αυτήν. Ένα χαμόγελο έσκασε στα χείλη του. Είχε πολύ καιρό να νιώσει έτσι. Δεν ήθελε να την ταλαιπωρήσει, αλλά δεν μπορούσε να μείνει μακριά της. Ήπιε δυο γουλιές ακόμα και τράβηξε δυο τζούρες. Ήταν σίγουρος πια... Έσβησε το τσιγάρο. Ξάπλωσε δίπλα της και την φίλησε στον ώμο. Εκείνη άπλωσε τα χέρια της γύρω από τον λαιμό του και τον αγκάλιασε. Ένιωθε την ανάσα της στο πρόσωπό του και για πρώτη φορά εδώ και χρόνια δεν χρειαζόταν τίποτα άλλο. Έκλεισε τα μάτια και αποκοιμήθηκε. Αύριο βλέπουμε...

το τραγούδι του χρόνου...

2008-07-25T10:10:00.002+03:00

Μία γκρίζα τούφα από τα μαλλιά της έπεσε στο πρόσωπό της.

Γύρισε και τον κοίταξε φοβούμενη μήπως την είδε που παραπάτησε.

Εκείνος γύρισε γρήγορα το κεφάλι του από την άλλη μεριά για να μην καταλάβει ότι την είδε.

Εκείνη του έπιασε το χέρι και εκείνος της το έσφιξε.

Προχώρησαν και κάθισαν στο ίδιο παγκάκι όπου είχαν κάτσει πριν 42 χρόνια στη παραλία.

Στο ίδιο παγκάκι όπου είχαν χαράξει το ίχνος τους πριν 42 χρόνια.

Στο ίδιο παγκάκι που τους ενώνει και πάλι δίχως να παραπονιέται για τα τόσα χρόνια απουσίας και για την αγάπη που εκείνοι κάνανε συνήθεια.

Prisma

2008-05-21T18:39:00.002+03:00

Starport by Araken

Θα επρεπε να ερωτευτω καποιον που μιλαει γλωσσα παραξενη, αρχεγονη, ιερη,
να μην καταλαβαινω τιποτε.
Αυτο δεν προυποθετει ο ερωτας;

Αυτη τη στιγμη ειμαι ερωτευμενος μονο με τα νυχια μου.
Με το επιπεδο, αυτο που η μια ακρη του πεταγεται κοφτερη, σαν μπαλαρινα.
Τα τεσσερα ασσυμετρα και αμορφα πρισματα.
Τα δυο φθαρμενα, φαγωμενα απο την τριβη, ανυδρα.
Και τελος, τα δυο με τις προστατευτικες ταφρους.
Νομιζω οτι αυτα σου αρκουν για να με αναγνωρισεις μεσα στο πληθος.

Ocean is our playground-I

2008-05-13T17:14:00.003+03:00

The tide-I

The tide-II

Πιστευα οτι αυτο το ταξιδι θα μου εδινε λιγη απο τη χαμενη εμπνευση
οι ανθρωποι, τα μερη που επισκεφθηκα, δε συνεβει ομως.
Γυρισα με αδειο το τετραδιο και γεματη τη μνημη των εικονων.
Αυτο που θα κανω ειναι να αποθηκευσω τις φωτογραφιες
κι αυτες καποτε
ισως και αυτες που κρυβονται στη φαντασια
μου δωσουν τις ιστοριες.

Morphine Child

2008-05-09T02:37:00.002+03:00

Bent by Nikosalpha

Ο Ραλφ ηταν ενα μελος της κοινοτητας που ολοι συμπαθουσαν.
Οταν καποιος νεος ερχοταν, ηταν αυτος που αναλαμβανε να τον καλωσορισει και να του συστησει τους καταλληλους ανθρωπους.
Ερχοταν ταξιδευτες απο ολα τα μερη του κοσμου στην κοινοτητα
κι ο Ραλφ παντα εβρισκε καποιο νεο που να ταιριαξει με το νεο.
Πολλα ζευγαρια προεκυψαν απο αυτο το ανεπισημο "παντρεμα"
σαν ενα ανθρωπινο παζλ.
Ποτε ομως δεν περασε απο το μυαλο του να συστησει τον εαυτο του.
Σαν να μην ετυχε ποτε να περασει ανθρωπος απο τα μερη του που να ειχε κατι κοινο μαζι του.
Σαν ενας ανθρωπος χωρις ιδιοτητες.

Αυτη ηταν η μονη του ασχολια.
Σπανια διαφωνουσε με καποιον και δε μιλουσε πολυ
ακομη κι αν ακουγε ιδεες αντιθετες απο τις δικες του.
Το πιο σημαντικο πραγμα στη ζωη του
αυτο που πιστευε βαθυτερα, οι ιδεες του.

Η μορφη που σας παρουσιαζω μπορει να φαινεται σαν μια συμπαθητικη φιγουρα
ή σαν ενας ανθρωπος μοναχικος
ταπεινος, χωρις προσωπικοτητα.
Μετα την ερωτικη πραξη συνηθιζε να απομακρυνεται σαν πληγωμενο ζωο
και να καθαριζεται.
Ειχε διαβασει καπου οτι η κορυφωση ειναι το τελος της ενωσης δυο ανθρωπων εις σαρκαν μια
μετα κλεινεται παλι ο καθενας στο καβουκι του.
Δεν ηταν αυτος ομως ο λογος που την αφηνε μονη καθε φορα που τελειωνε.

Ανθρώπινα σταθμά

2008-04-30T21:11:00.001+03:00

Είχε από μέρες ετοιμάσει εκείνη τη βραδιά. Είχε μετρήσει τρεις και τέσσερις φορές τους χρόνους των διαδρομών, έχοντας συμπεριλάβει κάθε ενδεχόμενη καθυστέρηση από σκόρπιους παράγοντες: κλασική γυναικεία αργοπορία, κίνηση, φανάρια, πάρκινγκ… Είχε πλύνει και είχε σιδερώσει από την προηγούμενη το μαύρο πουκάμισο που λάτρευε, αλλά και άλλο ένα, μαύρο κι αυτό με λεπτές, άσπρες ρίγες, σε περίπτωση που έσπαγε ο διάολος το ποδάρι του και δεν βρισκόταν γύψος. Το ίδιο και με τα παντελόνια. Επίσης, μαύρες κάλτσες και παπούτσια δερμάτινα φρεσκοβαμμένα, τον αγαπημένο του σταυρό που φέρνει γούρι και την κολόνια στο τραπέζι που θα την έβαζε σε δύο καινούργια σημεία του σώματος που του έμαθε ένας «φίλος» πως είναι στρατηγικά. Το νερό έβραζε επί μία ώρα στο θερμοσίφωνο, για να μπορέσει να απολαύσει το μπάνιο του λίγο παραπάνω από το κανονικό. Όχι, δεν είχε προσδοκίες σαρκικού περιεχομένου εκείνο το βράδυ. Μονάχα θα είχε την ευκαιρία να λύσει εκείνο το μικρό κομπάκι που απέκτησε από την αρχή του μήνα, όταν εκείνη του χαμογέλασε από την άλλη άκρη του μαγαζιού. Ξανθή, ντυμένη στα λευκά, με μια φούστα ως το γόνατο και μια μπλούζα άνετη, σαν μια αέρινη παρουσία. Ναι, σαν νεράιδα. Μίλησαν επί ώρες, βρέθηκαν και τις επόμενες βραδιές, αλλάξανε και κινητά. Πάμε για ποτάκι θα έρθεις καμιά βόλτα; Σε δέκα είμαι εκεί. Έκανε να λούσει και τρίτη φορά τα λιγοστά μαλλιά του αλλά το μετάνιωσε, δεν βαριέσαι δεν πάω και για γαμπρός. Εξάλλου δεν ήταν και η πρώτη βραδιά που θα βρίσκονταν. Βέβαια θα ήταν η πρώτη βραδιά που θα την έπαιρνε από το σπίτι στις έξι και θα την γύριζε μετά τις δώδεκα το βράδυ. Επίσης θα ήταν η πρώτη βραδιά που θα έβγαιναν οι δυο τους, χωρίς τα διαολεμένα τα ηχεία να σου τρυπάνε το στέρνο και χωρίς τους γύρω-γύρω να στη σπάνε στην καλύτερη στιγμή της κατ’ ιδίαν κουβέντας σας. Άσε και αυτούς που κάνουν περιπολίες στο μπαράκι για να κόψουν κίνηση και σε σπρώχνουν κάθε λίγο.

Έβγαλε τα ρούχα του και για πρώτη φορά τα δίπλωσε στο κάτω μέρος του επίσης πρώτη φορά στρωμένου κρεβατιού. Οι κάλτσες κατευθείαν στο καλάθι με τα άπλυτα και τα παπούτσια τοποθετημένα στη γωνία του μικρού διαδρόμου να μην πιάνουν χώρο. Αν ήταν έρωτας δεν ήξερε, ήταν πολύ νωρίς. Έμοιαζε όμως, είχαν παρόμοιο DNA. Ο ενθουσιασμός πάντως έτρεχε από το μέτωπό του σαν ιδρώτας στο μέτωπο μαραθωνοδρόμου. Επίσης μόνο που ήξερε ήταν πως είχε φροντίσει τα πάντα στην εντέλεια. Ακόμα και ο σκύλος είχε φάει βραδινό από τις πέντε, just in case. Θα έβγαινε από το μπάνιο, θα σκουπιζόταν καλά και θα αρωματιζόταν, θα ντυνόταν, θα έμπαινε στο αυτοκίνητο, θα περνούσε από το ανθοπωλείο με τα ζουμερά τριαντάφυλλα στη βιτρίνα, θα αγόραζε το καλύτερο και θα το έβαζε μαζί με το cd που της είχε γράψει από χθες στη θέση του συνοδηγού. Εκείνη θα ξαφνιαζόταν αλλά θα έδειχνε με τα μάτια της πως δεν θα μπορούσε να έχει καλύτερο ξεκίνημα η βραδιά. Τα υπόλοιπα θα έρχονταν μόνα τους, μπορεί και να τη φιλούσε από την αρχή φέρνοντας τα πράγματα ένα βήμα πιο κοντά. Πόσο καιρό είχε να ερωτευτεί; Χρόνια; Δεν θυμάται, μάλλον δεν μέτρησε ποτέ. Δεν μετρείται η απουσία του έρωτα με ανθρώπινα σταθμά. Ευπειθώς αναφέρω: πιθανός έρως προ των πυλών.

Το κινητό χτύπησε μία, δονήθηκε άλλη μία και σταμάτησε. Μόλις είχε βγει από το μπάνιο και μόλις είχε προλάβει να τυλίξει την πετσέτα γύρω από τη μέση του. Ματιά θολή μέσα από τον καθρέφτη. Παντού νερά. Είχε γυρίσει από τη δουλειά και δεν αισθανόταν καλά. Θα ξάπλωνε για να ξεκουραστεί, μπορεί και να κοιμόταν. Λυπόταν και τα λένε. Εκείνος σκουπίστηκε καλά, φόρεσε την κολόνια στα στρατηγικά σημεία, έβαλε το λατρεμένο του πουκάμισο που το είχε πλύνει και σιδερώσει από την προηγούμενη, το ίδιο και το παντελόνι. Φόρεσε κάλτσες και παπούτσια, έπλυνε καλά τα δόντια, τα ξέπλυνε με στοματικό διάλειμμα και πήρε το αυτοκίνητο. Αγόρασε τριαντάφυλλο από το ανθοπωλείο με τα καλά στη βιτρίνα, το ακούμπησε στη θέση του συνοδηγού, έβαλε το cd με τις επιλογές να παίζει και κατέβηκε στην παραλία με τα πεύκα, κοντά στο άσπρο σπιτάκι που κάποτε έμενε λέει ένας ποιητής. Τράβηξε χειρόφρενο, έβαλε τα φώτα στη μεγάλη σκάλα και στάθηκε μπροστά τους με το τριαντάφυλλο στα δόντια. Το τραγούδι που ακούστηκε ήταν αυτό που μπορείς να ακούσεις δίπλα με ένα κλικ. Ο μονόλογος ήταν κλεμμένος από τον Δον Κιχώτη και νοθευμένος με έναν άλλο, από τον υπό άλλες συνθήκες μόνο της ιστορίας, τον Άμλετ. Δε γαμιέται, εξάλλου και οι τρεις μόνοι ήταν. Το ξημέρωμα που τον βρήκε ξυλιασμένο στα χορτάρια ήταν της εικοστής δευτέρας Μαΐου. Και τον ποιητή που κάποτε ζούσε εκεί δίπλα τον έλεγαν Άγγελο.

*Ο πίνακας που κοσμεί το ποστ είναι ο The Old Guitarist του Pablo Picasso και είναι λατρεμένος.

Αυταπάτες

2008-04-17T13:07:00.003+03:00

Αυτός, ένας τραπεζικός υπάλληλος με κάποιες εσωτερικές ανησυχίες άνευ σημασίας και πέρα από τη μυρουδιά των χρημάτων που μετράει κάθε μεσημέρι δύο φορές κλείνοντας ταμείο. Αυτός, μετρά τους φακέλους του ΑΤΜ τα μεσημέρια στις τρεις, κάνει και κανένα δάνειο, πουλάει δήθεν αποταμιευτικά προϊόντα που είναι της μόδας, τρέχει να φωτοτυπήσει τις ταυτότητες. Ενίοτε, αυτός, φτιάχνει καφέ στην ομορφούλα πλην παντρεμένη συν εγκυμονούσα υπάλληλο του δίπλα ταμείου. Αυτός, ιδρώνει το πουκάμισο στο δεκάωρο που δουλεύει, το πλένει και το σιδερώνει μόνος του και μακριά από τις γκρίνιες γυναίκας, παιδιού και σκυλιού. Αυτός, πίνει νερό το μεσημέρι και μπύρα το βράδυ και πλένει πιάτα και ποτήρια μόνος του. Αυτός, κάποιες καθημερινές φοράει μια τσάντα «ταχυδρόμου» χιαστί, βγαίνει βόλτα στο Θησείο παρόλο που είναι καθημερινές, χαζεύει με τρυφερότητα τα κορίτσια που δείχνουν τον εαυτό τους, χτυπάει το εισιτήριο στον ηλεκτρικό, αγοράζει παλιά βιβλία στο μοναστηράκι και τρώει ένα «σουβλάκι στο χέρι» από του Μπαϊρακτάρη.

Αυτός, γράφει ημερολόγιο κι ένα πεζό που τελειωμό δεν έχει εδώ και χρόνια. Αυτός, γράφει και ποιήματα που δεν τα δείχνει σε κανέναν· τα καθαρογράφει με πένα σε κιτρινισμένα φύλλα οικολογικά και τα διαβάζει μισομεθυσμένος τα βράδια της Παρασκευής μπροστά στον καθρέφτη της κρεβατοκάμαρας. Αυτός, ακούει τραγούδια που δεν ακούνε στο γραφείο, τραγούδια που ακούνε τα γυμνασιόπαιδα και κλαίνε, γι’ αυτό ο υποδιευθυντής του είπε να μην αυτοκτονήσει πριν πιάσει τους στόχους του τριμήνου. Αυτός, μιλάει με τους ανθρώπους για όλα τα άλλα εκτός από αυτόν.

Αυτή, γυρνάει τους δρόμους χαμογελαστή τραγουδώντας από μέσα της κάνοντας παρέα με φίλους. Αυτή, τα Σαββατοκύριακα παίζει θέατρο και αποσπά πολλά χειροκροτήματα. Αυτή, στα καμαρίνια αποσπά φιλοφρονήσεις, συγχαρητήρια και ίσως κάποια τηλέφωνα. Αυτή, απολαμβάνει την προσοχή ενός μυημένου στον χώρο φιλοθεάμονος κοινού που ξέρει τι βλέπει και γιατί. Αυτή, έχει ένα βλέμμα που καρφώνει στο σταυρό και τους πιο αθώους περαστικούς, μη αφήνοντας τους περιθώρια σκέψης. Αυτή, ξέρει τι κάνει και πώς. Αυτή, παίζει επικοινωνιακά με τον κόσμο που συναναστρέφεται και κερδίζει στα σημεία.

Αυτή, του έκλεισε μια νύχτα Σαββάτου το μάτι από το σανίδι, όταν αυτός καθόταν πίσω δεξιά. Αυτός, ήξερε πως ήταν γι’ αυτόν παρόλο που δεν μπόρεσε ποτέ να το δικαιολογήσει. Αυτός, ξεκίνησε να τρέφεται με αυταπάτες, να πίνει μπύρα το μεσημέρι, να ηχογραφεί τις παραστάσεις και να τις ακούει στη δουλειά υπό τα ειρωνικά σχόλια και τους χλευασμούς της ομορφούλας του δίπλα γραφείου, να κατεβάζει φωτογραφίες της από το ίντερνετ και να χαμογελά αμήχανος κάθε φορά που την βλέπει περιμένοντας αυτή να του κλείσει ξανά το μάτι.

*To post κοσμείται από το
"Jeanne Hebuterne"
του Amedeo Modigliani.

Πάντα

2008-04-14T11:13:00.001+03:00

Ποτέ του δεν κατάλαβε γιατί στο λεωφορείο αποτελούσε πάντα την τελευταία επιλογή διπλανού. Πάντα. Θα έμπαινε στο άδειο όχημα πάντα στην αφετηρία και θα καθόταν μόνος του δίπλα στο παράθυρο της αριστερής πλευράς. Θα θυμόταν πάντα το εισιτήριο εκ των υστέρων και θα σηκωνόταν να το χτυπήσει βιαστικά, μην τύχει και κάποιος ξαφνικά του πάρει τη θέση. Θα παρατηρούσε τον κόσμο ενώ έμπαινε σταδιακά από τις στάσεις. Γριές με τσάντες νάιλον, παιδιά με φασαρία, ανόητοι με ύφη ψευτοάνετα, μελαψοί Πακιστανοί με χτενισμένα μαλλιά και πουκάμισα εξόδου Κυριακής, κοπέλες όμορφες με βλέμματα καρφιά. Οι όμορφες κοπέλες θα τον μελαγχολούσαν πάντα μέχρι τα βαθειά του γεράματα- όχι γιατί δεν θα μπορούσε να τις αποκτήσει.

Θα ξεχνιόταν παρακολουθώντας τις γραμμές του πεζοδρομίου να ρευστοποιούνται σε παρδαλούς σχηματισμούς και τις συνοικίες των τσιμεντένιων παραδείσων ενός καταναγκαστικού, ενός μεταναστευτικού, ενός αστικού κι ενός κομπλεξικού ονείρου (ανάλογα) να τρέχουν βιαστικά προς τα εκεί απ’ όπου είχε ξεκινήσει. Θα ζήλευε όσους τα κατάφεραν με κόπο και θα θαύμαζε όσους δεν χρειάστηκε να κοπιάσουν αλλά ωστόσο κατάφεραν ένα βήμα πιο κει.

Θα συνερχόταν από ένα απότομο φρενάρισμα δύο στάσεις πριν το δικό του τέρμα και θα έβλεπε τον κόσμο που περίσσεψε, όρθιο και γαντζωμένο στις βρώμικες χειρολαβές. Θα έβλεπε το διπλανό του κάθισμα πάντα άδειο. Θα αναρωτιόταν αν ο ίδιος μυρίζει άσχημα ή αν έχει υποκοσμικό βλέμμα πρεζάκια ή παλιοαλβανού και αφού θα απέρριπτε και τα δύο ενδεχόμενα θα αναρωτιόταν εκ νέου. Θα σκεφτόταν θεωρίες που θέλουν τον κόσμο εμποτισμένο με μια παράξενη, μεταφυσική ροπή προς τα μακριά του, θεωρίες υποψιασμένες πως κάτι δεν πάει καλά με αυτόν εκεί, ακόμα και θεωρίες για ζωώδη ένστικτα που μυρίζονται και αποστρέφονται κατά περίσταση.

Ποτέ του δεν κατάλαβε γιατί στο λεωφορείο αποτελούσε πάντα την τελευταία επιλογή διπλανού. Ωστόσο εκείνη τη στιγμή θα άκουγε από το ραδιόφωνο του κινητού το τραγούδι που πριν από χρόνια τον οδήγησε με 160 χιλιόμετρα την ώρα μέσω της Συγγρού σ’ εκείνη την παράνοια. Θα έσκαγε ένα χαριτωμένο χαμόγελο και θα καταστάλαζε ικανοποιημένος πως τόσον καιρό το κάθισμα δίπλα του έμενε πάντα αδειανό, μην τύχαινε κι επιβιβαζόταν εκείνη από το πουθενά.

(Μάταια)

2008-03-24T01:21:00.000+03:00

Τι κάνεις όταν δε σε καταλαβαίνουν;
Τι κάνεις όταν σου βάζουν τελεσίγραφα;
Τι κάνεις όταν σε καταπιέζουν και νιώθεις να πνίγεσαι;
Τι κάνεις όταν δεν είσαι έτοιμη για το επόμενο βήμα;
Τι κάνεις όταν δεν θέλεις να λες ψέματα;
Τι κάνεις αν δεν είσαι ευτυχισμένη κι απλά το αφήνεις να συμβαίνει;

Raven

2008-03-17T09:02:00.003+03:00

Raven by Zwir

Ας αντιστρεψουμε τα πραγματα για μια στιγμη

για να δεις οτι μπορω να μπω μεσα σου ολοκληρος

και να δω μεσα απο σενα.

Πως θα αντιδρασει ο επομενος

μπροστα στη θεα του σωματος σου.

Δε θα αισθανθεις περιεργα που πριν απο λιγο ηταν καποιος αλλος

κι οχι αυτος.

Παρακατω θα δεις μια φανταστικη συζητηση μας

οι απαντησεις σου ειναι δικες μου

στην ουσια ειναι ενας δικος μου μονολογος.

Για να παιξουν με τους ιδιους κανονες

θα αφαιρεσει απο πανω του το πιο ερωτικο του σημειο

ενα-ενα τα νυχια του θα αφησουν την υγρη επιδερμιδα

να ανασανει

μεσα απο μια μικρη επικαλυψη μιγματος

απο αιμα, λιπος και πυο.

2008-03-17T00:56:00.002+03:00

-Δεν έμαθες;
-Να μάθω τι;
-...
-Έλα πες μου! Πες!
-Έφυγε. Η Λι " έφυγε".
-Πως; ;;;
-Να! Κοίτα το γράμμα που άφησε για σένα. Μόνο.. συγχώρα τη.

2008-03-11T08:06:00.002+03:00

Unbearable lightness of being by Antonina

Οταν θα μεινουμε ο καθενας μονος

θα αρχισουμε να εχουμε παραισθησεις,

μην υποκυψεις σε σειρηνες, τυψεις και μορφινες.

Θα προσπαθω να σε κανω να φαινεσαι ασχημη.

Θα θυμασαι ολους τους παλιατσους της παιδικης σου ηλικιας,

ολους σου τους εραστες

και θα μου δωσεις απλα εναν απο τους ρολους.

Underground

2008-03-06T06:04:00.002+03:00

Οι νεραιδες ειναι στενα συνδεδεμενες με το γλυκο νερο των λιμνων.

Ποτε δεν ειναι θαλασσα ή ποταμι

γιατι το μεν ειναι αλμυρο, το δε ρεει συνεχως.

Ισως μια φετα χιονι.

Νερο.

Νεραιδα.

Ειναι φανερο.

Η γραμμη της ζωης στην παλαμη του δειχνει οτι καπου συγκλινει.

Ή μηπως πρεπει να την κοιταξει αναποδα και αυτη ολο αποκλινει.

Προσεχε λοιπον αυτες που σφυριζουν απ’ τον Ατλαντικο

ειναι μονο σειρηνες.

Stream by Antonina

εξομολόγηση

2008-03-03T23:39:00.002+03:00

Από τότε που με θυμάμαι, πάντα κάτι μου έλειπε. Θυμάμαι να μου λείπει ο πατέρας μου που γύριζε πάντα κατά τις 10 κι ήταν συνέχεια κουρασμένος. Θυμάμαι να πηγαίνουμε βόλτα, να προσπαθώ να του πιάσω το χέρι κι εκείνος σκληρά να με χτυπά στο πάνω μέρος της παλάμης λέγοντάς μου ότι πρέπει να μεγαλώσω και να μάθω να διασχίζω το δρόμο μόνη. Θυμάμαι να μη με παίρνει αγκαλιά και να μη με χορεύει στα γόνατα, γιατί είμαι μεγάλη πια και δεν πρέπει. Θυμάμαι να τον περιμένω να γυρίσει απ’ τη δουλειά να με βοηθήσει στις ασκήσεις φυσικής και να νυστάζω. Δεν τον θυμάμαι να γελάει συχνά. Θυμάμαι τη μαμά συνέχεια στην κουζίνα. Τη θυμάμαι με τα ρούχα του σπιτιού να μαγειρεύει. Τη θυμάμαι όταν βγαίνανε με τον μπαμπά να φορά γαλάζια σκιά και ρίμελ στις βλεφαρίδες. Θυμάμαι στο μάγουλο μια ελιά και μια στο στήθος δεξιά. Όμορφη, μα καταπιεσμένη. Τη θυμάμαι να μην έχει δική της γνώμη και να είναι πάντα ένα βήμα πίσω απ' τον μπαμπά. Θυμάμαι που ορκίστηκα ποτέ να μη γίνω σαν εκείνη. Θυμάμαι που με κοίταζε και με θαύμαζε κρυφά σαν έβγαινα τα πρώτα ραντεβού, θυμάμαι που ο μπαμπάς δε μου ‘κανε ποτέ ένα κομπλιμέντο κι ας ήμουν σαν κούκλα πορσελάνινη στα 17. Θυμάμαι τον πρώτο άντρα που αγάπησα να μοιάζει στον μπαμπά. Θυμάμαι να θέλω εκείνος να τον εγκρίνει. Θυμάμαι που με πιέζανε να παντρευτώ, θυμάμαι που με στηρίξανε στο διαζύγιο. Θυμάμαι που κρυφάκουσα τον μπαμπά να λέει πως είμαι δυνατή και πως τα βγάζω πέρα στα δύσκολα, ό,τι κι αν γίνει. Θυμάμαι πως έκλαψα και πως εξοργίστηκα. Θυμάμαι πως τον κατάλαβα και τον δικαιολόγησα μετά. Θυμάμαι πως πάντα ανησυχούσε για τον αδερφό μου περισσότερο και πως για μένα πίστευε πως είχα βρει το δρόμο μου. Δεν ξέρω αν πραγματικά τον βρήκα, χάνομαι ακόμα στις στροφές, μα πάντα επιστρέφω. Θυμάμαι να ξεχνώ πάντα τα λάθη μου και να μη μαθαίνω απ’ αυτά. Θυμάμαι πως έχω καιρό να γράψω για μένα.

Για κάποιον μες στον κόσμο είναι αργά

2008-02-27T22:42:00.002+03:00

Κι ενώ μπορείς να τραβήξεις τη σκανδάλη σε εκείνο που σε δένει προτιμάς να την τραβήξεις στον ορίζοντα που θα σε πάει μακριά.

A.C.

2008-02-27T05:44:00.003+03:00

Κοψε κομματια, ξανα κολλησε τα

σε εχω φτιαξει οπως σε θελω.

Κατι καλυτερο ηθελα να κανω με σενα

αλλα το 'φαγε ο χρονος.

Οταν σε δω ισως.

πρΩτες χαρΑκιες

2008-02-24T02:30:00.006+03:00

Jovedi, il 23 Febbraio 2006

Caro diario, Sono perduta.
Ho paura della vita. E' siempre la stessa.
Difficile.
Non posso vivere senza lui.
Voglio trovarlo. Adesso.
Adesso.

Ημερολογιο Καταστρωματος: Η μονη της ζωης του φωτογραφια

2008-02-19T20:07:00.004+03:00

Λιγες ωρες πριν σαλπαρουμε για τα νησια Φεροες

αποφασιζω να κανω κατι που απεφευγα χρονια.

Μολις εχω συναντησει το πιο ομορφο κητος στον κοσμο

και αναρωτιεμαι ποτε αρχισαν καποια πραγματα οπως αυτο.

Καπου στα πρωτα χρονια στο σχολειο οταν εμενα ξυπνιος

ονειρευομουν με ανοιχτα τα ματια

οτι ζω πανω σε ενα τεραστιο ζωο, καποτε ανθρωπος

κλεισμενο σ’ ενα στενομακρο παραπηγμα

ανικανο να κινηθει.

Καποιες φορες εμπαινα μεσα του σαν τον Πινοκιο

κι ακολουθουσα τη ροη της θαλασσας.

Βεβαια ηταν και κατι ακομη.

Η συχνη παραποιηση των εικονων

και η κατασκευη φανταστικων.

Ετσι μπορει να αναφερω τη λεξη ‘κητος’ ή την πορεια στο χαρτη

και να μιλαω για κατι τελειως διαφορετικο.

πουλί της αγωνίας

2008-02-09T17:44:00.001+03:00

ένας πλησιόσαυρος κοιμήθηκε ανάμεσα στα μάτια μου

καθώς η μουσική καιγόταν σε μια λάμπα

και το τοπίο ένιωθε το πάθος του Τριστάνο και της Ιζόλδης.

το σώμα σου ταιριάζει στο δικό μου

όπως ένα χέρι ταιριάζει γύρω από ο,τιδήποτε θέλει να κρυφτεί.
γδαρμένο

μου έδειξε τους μύες σου από ξύλο

και τις ανθοδέσμες του πόθου

που μπορούν να γίνουν από τις φλέβες σου.

ακούσαμε το καλπασμό ενός βίσωνα που έτρεχε

ερεθισμένος

μέσα στο δέρμα μας που έτρεμε σαν τα φύλλα ενός κήπου

όλες οι κουβέντες για την αγάπη είναι ίδιες

όλες έχουν τις ντελιριακές τους συγχορδίες

μα η καρδιά έσπασε

από τη μουσική των εφήμερων αναμνήσεων

ύστερα έρχεται η προσευχή και ο άνεμος,

ο άνεμος που παραποιεί τους ήχους έως το σημείο

μιας γλυκύτητας από αίμα

από ουρλιαχτά που έγιναν σάρκα.

τι πόθος, τι επιθυμίες θρυμματισμένων θαλασσών

έγιναν νίκελ

ή ένα οικουμενικό τραγούδι αυτού που θα μπορούσε να είχε γίνει τραγωδία

θα γεννηθούν, πουλιά από τα ζευγαρωμένα μας χείλη

καθώς ο θάνατος εισχωρεί μέσα από τα πόδια μας;

επικρέμεται σαν γέφυρα από πέτρινα φιλιά,

χτύπησε μία η ώρα.

στις δύο πέταξε μακριά με τα χέρια του δεμένα πάνω στο στήθος του.

στις τρείς βούτηξε πιο βαθιά κι από τον θάνατο.

στις τέσσερις έτρεμε ήδη με το ξημέρωμα.

στις πέντε έκανε με διαβήτη τον κυκλικό πομπό της ημέρας.

στις έξι μπορούσαν να ακουστούν οι μικρές κατσίκες των Άλπεων.

που τις πήγαιναν για θυσία οι καλόγεροι.

Louis Bunuel

Χαρτοπαίζοντας με το θάνατο στα ψέματα...

2008-02-05T02:04:00.000+03:00

Σα να μην υπήρξαμε ποτέ
κι όμως πονέσαμε απ’ τα βάθη.
Ούτε που μας δόθηκε μια εξήγηση
για το άρωμα των λουλουδιών τουλάχιστον.
Η άλλη μισή μας ηλικία θα περάσει
χαρτοπαίζοντας με το θάνατο στα ψέματα.
Και λέγαμε πως δεν έχει καιρό η αγάπη
να φανερωθεί ολόκληρη.
Μια μουσική
άξια των συγκινήσεων μας
δεν ακούσαμε.
Βρεθήκαμε σ’ ένα διάλειμμα του κόσμου
ο σώζων εαυτόν σωθήτω.
Θα σωθούμε από μια γλυκύτητα
στεφανωμένη με αγκάθια.
Χαίρετε άνθη σιωπηλά
με των καλύκων την περισυλλογή
ο τρόμος εκλεπτύνεται στην καρδιά σας.
Ενδότερα ο Κύριος λειτουργεί
ενδότερα υπάρχουμε μαζί σας.
Δεν έχει η απαλή ψυχή βραχώδη πάθη
και πάντα λέει το τραγούδι της υπομονής.
Ω θα γυρίσουμε στην ομορφιά
μια μέρα…
Με τη θυσία του γύρω φαινομένου
θα ανακαταλάβει, η ψυχή τη μοναξιά της.

Νίκος Καρούζος

Τελικά, κάποιοι ξεπεσμένοι που κυκλοφορούν αδέσποτοι τις νύχτες, το μόνο που ζητούν είναι κάποιον να ξενυχτάει παρέα τους. Κι όταν τον βρουν δίνουνε μάχες για να τον κρατήσουν. Κι αν τον κρατήσουν αρχίζουνε να ζουν.

Εικονοπλαστης

2008-02-03T01:54:00.001+03:00

Indecent Decency by Miuaw

Ανθρωποι που εχουν υπαρξει μονο μεσα στις εικονες τους.

Εικονες που συλλαμβανουν την κινηση

με σωματα σε ηλιθια σταση.

Σε μια φωτογραφια θελεις να καθεσαι ακινητος

εδω μεσα δεν μας ξερει κανεις

μπορουμε να λεμε οτι θελουμε χωρις να μας καταλαβαινουν.

Μοτσαρτ... Μοτσαρτ... ελα ‘δω

ξεχασες να ντυθεις

δεν αισθανεσαι αμηχανα να στεκεσαι χωρις ρουχα διπλα μου;

-Τι βλεπεις στον υπνο σου;

-Ειναι σκηνη απο κινηματογραφικη ταινια.

Δεν ξερω αν εχει γυριστει ακομη ή οχι.

Καποιος μπαινει στο σπιτι μου και δεν γνωριζει οτι εχει ερθει ξανα.

-Κατι μου θυμιζει. Ποιος απο τους δυο εισαι;

-Το μονο που ξερω ειναι οτι θα προτιμουσα να βγαλω

τον εγκεφαλο απο μεσα μου.

Εχω δει εκατομμυρια προσωπα.

Θα πρεπει να σταματησουν να φωτογραφιζουν,

τουλαχιστον προσωπα.

Μονο σωματα, σαν κι αυτο.

Ενας μικρος στηθοδεσμος.

Ενα στηριγμα περιττο, στολιδι περισσειο.

-Νομιζω θα ηταν καλυτερα αν το αφαιρουσαμε κι αυτο.

-Σιγουρα. Ας το χρησιμοποιησουμε για τελευταια φορα

και θα το εξαφανισουμε αμεσως μετα.

Μένω εκτός

2008-02-01T12:04:00.000+03:00

Ξεχνιέμαι κάποτε. Περνάνε εβδομάδες ολόκληρες που με πηγαινοφέρνουν από την κρεβατοκάμαρα με το γραφείο στο ημιτελές κουζινάκι που του λείπουν τα πλακάκια στο νεροχύτη. Να βάλω νερό για καφέ, να τραβήξω την κουρτίνα, να ανοιγοκλείσω το παράθυρο. Να ισιώσω την κουρτίνα. Να ταΐσω τις τρεις γάτες που απέμειναν να περιφέρονται στην αυλή λες και ξεπήδησαν από ποίημα του Πόε. Να κοιτάξω μηχανικά στο ταβάνι για κουνούπια. Να σκουπίσω το σκουπισμένο πάτωμα. Να σκεφτώ πάλι πως μας λείπει η μουσική σε αυτή τη γειτονιά (μόνο σε αυτή;). Να σκεφτώ πως σκέφτομαι πεζά κι εφηβικά. Να χαμογελάσω απ’ τ’ αριστερά και να ανακατέψω το νερό στην κούπα. Ύστερα να παγώσω και να επιστρέψω πάλι στη ζεστή κρεβατοκάμαρα με το γραφείο και να αλλάξω την γεμάτη κούπα με την άδεια. Μετά το μάτι μου θα πέσει στο πακέτο με τα χαρτιά που έδωσα όρκο πως θα τελειώσω. Κάποτε. Θα νιώσω βαρύς και άκεφος και πάλι δεν θα δουλέψω ενώ θα ξέρω πως αν σε κάθε ακεφιά έχανα κι από ένα ευρώ θα ήμουν ισόβια απ’ τα χρέη. Θα νιώσω τύψεις. Θα τα πιάσω για λίγο και θα τα ανοίξω μπας και…τίποτα. Πάλι στα κάτεργα η σκέψη. Ύστερα θα αρχίσουν να βαράν καμπάνες τα μηνύματα ή το msn για το πόσο γαϊδούρι είμαι που έχω χαθεί, που ζω με τα παράθυρα κλειστά, που δεν εργάζομαι, που δεν υπάρχω μες τους δρόμους, που δεν πάω σινεμά, που δεν με βλέπουν στις καφετέριες του νησιού μου, που άλλοι δεν με βλέπουν ούτε στις άλλες καφετέριες, που δεν με βλέπει πλέον ούτε ο Πειραιάς (εκεί να δεις), που δεν έχω πλέον σταθερό, που δεν με ζει το παρόν, που αγνοώ το μέλλον. Που μένω εκτός. Κι όλα αυτά ντυμένα με τον μανδύα του καθωσπρεπισμού και μπογιατισμένα με μια ευγένεια που κατάντησε ανιαρή. Αν και το ξέρω ίσως ποτέ να μην το παραδεχτώ με τη ζωή και την αλήθεια μου. Ίσως ποτέ να μην το εφαρμόσω. Κυρίως όταν και άλλοι (ίσως) θα εξαρτώνται από εμένα. Πως δηλαδή περνάνε οι μέρες κι εμείς γερνάμε κουρδισμένοι σαν ρολόγια γνωρίζοντας πως κάποτε θα ξεψυχήσουμε αγκαλιά τους.

Δευτερο σωμα

2008-01-24T02:30:00.000+03:00

Nature's Dancing Beauty by Reznor_70

Αποψε εβαζε τη στολη του. Ντυνοταν ανδρας. Τα αλλαζε ολα. Φορουσε τα επιβλητικα του ματια. Τα χειλη του, σαν πεταλο τριανταφυλλου. Ενιωθε να μπορει να σαγηνευσει τα παντα στο περασμα του, να ξελογιασει οτι πιο αγνο και αθωο εβρισκε μπροστα του, απλα για να αποδειξει στις εμμονες του οτι δεν υπαρχουν ή ακομη κι αν υπαρχουν, οτι δεν τον χαρακτηριζουν πραγματικα. Εβλεπε ηδη δυο γυναικες να του ετρωγαν τη σαρκα σαν οξινος μανδυας.

Ως ζωντανη υπαρξη δεν μπορει παρα να ειναι μακρυα απο συνθηκες ισορροπιας. Καταλαβαινει λανθασμενα την προηγουμενη προταση. Ξυπνησε πανω στο σωμα, τοσο κοντα που δε μπορουσε να καταλαβει σε πιο τμημα ακουμπαει. Οταν εμενε ακαλυπτη, γυμνη, τα χρυσαφενια της μαλλια γινοταν ασπρα κι εχανε την λαμψη της.

Ξανα στην προηγουμενη ιστορια.

Αμαζονες που μιλουσαν ακατανοητα.

Η διπλη ζωη του: Μερος Α’ – Boreal Parallel

2008-01-17T19:45:00.000+03:00

Φευγει καθε πρωι απο το σπιτι του στις 8. Ασχολειται με διαφορες μικροδουλειες ολη τη μερα μεχρι να γυρισει στις 6 καθε απογευμα. Ειναι ερωτευμενος αλλα δε μπορει καν να αναγνωρισει το προσωπο της. Προτιμα να μενει ως ξενος, σε μερη που δεν καταλαβαινει τι συμβαινει γυρω του. Φοβαται να εκθετει τον εαυτο του μπροστα σε αλλους. Ελπιζει οτι το παιδι θα βγει απο μεσα του να παιξει ξανα. Ειναι σιγουρος γι’ αυτο, οτι θα φτασει μεσα απο μια κυκλικη διαδικασια εκει απο που ξεκινησε. Αυτη τη φορα ομως θα ειναι διαφορετικα. Το παιχνιδι πλεον θα ειναι δοκιμασια.

Μερος Β’ – Fiebre amarilla

2008-01-17T19:42:00.000+03:00

Οι εχθροι του. Προτιμουσε να του παραδινονται ανευ ορων, χωρις καν να προσπαθει να τις υποταξει. Ειχε την ψευδαισθηση οτι σκηνοθετει τη ζωη του σαν μια κινηματογραφικη ταινια. Κυλουσε αργα, ειχε τον ελεγχο της, σκοτωνε καθε στιγμη αφου γεννιοταν. Αυτο ηταν το πλεονεκτημα του απεναντι της. Η υπομονη. Αχορταγη, καθως ηταν, πιστευε πως η ζωη τους θα ηταν μια συνεχεια ευτυχισμενων στιγμων. Δεν γνωριζει οτι κι αυτος, ο χρονος, ειναι κομμενος σε μικρα κομματια, διακριτος.

Exile by Arachnid

2007-12-28T03:46:00.000+03:00

Σου έχει τύχει να ξυπνάς και να βλέπεις γύρω σου ανθρώπους που δεν έχεις ξαναδεί ποτέ σου?

Σου έχει τύχει να βλέπεις πολυκατοικία να διπλώνει και να ακουμπά η ταράτσα στο πεζοδρόμιο?

Σου έχει τύχει να φρικάρεις και να μην βρίσκεις κάποιον που να εμπιστεύεσαι δίπλα σου?

Σου έχει τύχει να θες να γίνεις σκατά μόνο για τη πάρτη σου, χωρίς να έχεις κανέναν δίπλα σου, χωρίς να ακούς λόγια από κανέναν?

Σου έχει τύχει να νιώθεις ότι είσαι ικανός για τα πάντα, ότι δεν έχεις ανάγκη κανέναν και τίποτα?

Σου έχει τύχει να την παίρνεις τηλέφωνο χαράματα με το κεφάλι λιωμένο μόνο για να την ακούσεις και να μπορέσεις να κοιμηθείς?

Μπορείς να τα καταλάβεις όλα αυτά?
Μπορείς να τα δεχτείς όλα αυτά?

Τότε τι σκατά κάνεις εδώ? Τι θέλεις δίπλα μου?

4.48

2007-12-24T20:30:00.000+03:00

...ονειρεύτηκα ότι πήγα στη γιατρό...

κι αυτή μου' δινε περιθώριο ζωής οχτώ λεπτά.

Κι εγώ καθόμουν και περίμενα

στη γαμημένη αίθουσα αναμονής μισή ώρα!

ΤΡΑΒΑ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ ΑΠΟ ΠΑΝΩ ΜΟΥ!

...η ασθενής ξύπνησε μέσα σε μια λίμνη εμετού και είπε:

"κοιμήσου με τους σκύλους και ΄ξύπνα μες τους ψύλλους."

{psychosis 4.48\sarah kane (1999)}

Τσακίζει τη φωνή του

2007-12-20T03:04:00.000+03:00

Κάθε επιστροφή του τον πληγώνει. Όπως και κάθε όμορφη κοπέλα του προκαλεί τη μελαγχολία του έφηβου που κουράστηκε να βρίζει το Θεό για όσα τον μαραίνουν και τώρα απλά του χαμηλώνει το κεφάλι. Βάζει στο σφηνοπότηρο λίγο βαρύ και κάνει άφιλτρο για να τσακίσει τη φωνή του. Βράδυ και υγρασία και κρύο στα σκοτεινά. Ανακατεύει τις φωτογραφίες με ό,τι κατάφερε να αποστάξει από τις στιγμές που του δόθηκαν σαν από έρωτα στο φακό και φτιάχνει κόσμους μετρημένους σε πιθανότητες και αστείες καταλήξεις. Έπειτα τις στέλνει στο διάολο να τις λιβανίσει με το λιβάνι που φοβάται και να τις βάλει στο μπαούλο με το πετσετάκι της μαμάς του που έπλεξε από στόμα σε στόμα. Πιάνει τις χορδές και τις μπλέκει στα δάχτυλά του με το γαμώτο του μπεκρή. Τα όνειρα που βυζάξαμε μες στης καρδιάς μας το αίμα πέταξαν και χαθήκανε μες στης ζωής το ρέμα κι εμείς τάχα μένουμε παντοτινά τα’ άφταστα να θρηνούμε. Βάζει κι άλλο. Στρίβει διπλό λες και μπορεί να σηκώσει πέντε φορές το βάρος του στους πληγωμένους ώμους . Το μοιράζεται. Το ξαναπαίρνει. Είπες πως θα’ ρθεις να τον δεις κι αυτός σου έχτισε ένα παλάτι να κοιμάσαι το απομεσήμερο μέχρι να σου διπλώσει η καρδιά και να θελήσεις να την κάνεις. Κανόνισε και τα’ άλογα να’ ναι πεταλωμένα. Κοίταξε και τα ρούχα του μην έχουν χαρακιές από τις μάχες του αιώνα. Μιλάει χρόνια, χρόνια λέει πως θα’ ρθεις μα ούτε μέσα σε όνειρο δεν μπόρεσε κανείς να σε διακρίνει. Τουλάχιστον πιάστηκες απ’ τα σημάδια που άφησε στις μάγισσες για σένα. Κι ας σ’ έβγαλε ο δρόμος σου αλλού. Κι ας πέταξες έως εδώ για εκείνον. Κι ας λάτρεψες την τσακισμένη του φωνή μέσα απ’ το μπερντέ του καραγκιόζη. Αυτός μιλάει χρόνια και χρόνια θα λέει πως θα’ ρθεις.

2007-12-18T02:03:00.000+03:00

"Once upon a midnight dreary, while I pondered, weak and weary,
Over many a quaint and curious volume of forgotten lore,
While I nodded, nearly napping, suddenly there came a tapping,
As of some one gently rapping, rapping at my chamber door.
"'Tis some visitor," I muttered, "tapping at my chamber door -
Only this, and nothing more."

Ah, distinctly I remember it was in the bleak December,
And each separate dying ember wrought its ghost upon the floor.
Eagerly I wished the morrow; - vainly I had sought to borrow
From my books surcease of sorrow - sorrow for the lost Lenore -
For the rare and radiant maiden whom the angels name Lenore -
Nameless here for evermore.

And the silken sad uncertain rustling of each purple curtain
Thrilled me - filled me with fantastic terrors never felt before;
So that now, to still the beating of my heart, I stood repeating,
"'Tis some visitor entreating entrance at my chamber door -
Some late visitor entreating entrance at my chamber door; -
This it is, and nothing more."

Presently my soul grew stronger; hesitating then no longer,
"Sir," said I, "or Madam, truly your forgiveness I implore;
But the fact is I was napping, and so gently you came rapping,
And so faintly you came tapping, tapping at my chamber door,
That I scarce was sure I heard you" - here I opened wide the door; -
Darkness there, and nothing more.

Deep into that darkness peering, long I stood there wondering, fearing,
Doubting, dreaming dreams no mortals ever dared to dream before;
But the silence was unbroken, and the stillness gave no token,
And the only word there spoken was the whispered word, "Lenore!"
This I whispered, and an echo murmured back the word, "Lenore!" -
Merely this, and nothing more.

Back into the chamber turning, all my soul within me burning,
Soon again I heard a tapping somewhat louder than before.
"Surely," said I, "surely that is something at my window lattice:
Let me see, then, what thereat is, and this mystery explore -
Let my heart be still a moment and this mystery explore; -
'Tis the wind and nothing more."

Open here I flung the shutter, when, with many a flirt and flutter,
In there stepped a stately raven of the saintly days of yore;
Not the least obeisance made he; not a minute stopped or stayed he;
But, with mien of lord or lady, perched above my chamber door -
Perched upon a bust of Pallas just above my chamber door -
Perched, and sat, and nothing more.

Then this ebony bird beguiling my sad fancy into smiling,
By the grave and stern decorum of the countenance it wore.
"Though thy crest be shorn and shaven, thou," I said, "art sure no craven,
Ghastly grim and ancient raven wandering from the Nightly shore -
Tell me what thy lordly name is on the Night's Plutonian shore!"
Quoth the Raven, "Nevermore."

Much I marvelled this ungainly fowl to hear discourse so plainly,
Though its answer little meaning - little relevancy bore;
For we cannot help agreeing that no living human being
Ever yet was blest with seeing bird above his chamber door -
Bird or beast upon the sculptured bust above his chamber door,
With such name as "Nevermore."

But the raven, sitting lonely on the placid bust, spoke only
That one word, as if his soul in that one word he did outpour.
Nothing further then he uttered - not a feather then he fluttered -
Till I scarcely more than muttered, "other friends have flown before -
On the morrow he will leave me, as my hopes have flown before."
Then the bird said, "Nevermore."

Startled at the stillness broken by reply so aptly spoken,
"Doubtless," said I, "what it utters is its only stock and store,
Caught from some unhappy master whom unmerciful Disaster
Followed fast and followed faster till his songs one burden bore -
Till the dirges of his Hope that melancholy burden bore
Of 'Never - nevermore'."

But the Raven still beguiling all my fancy into smiling,
Straight I wheeled a cushioned seat in front of bird, and bust and door;
Then upon the velvet sinking, I betook myself to linking
Fancy unto fancy, thinking what this ominous bird of yore -
What this grim, ungainly, ghastly, gaunt and ominous bird of yore
Meant in croaking "Nevermore."

This I sat engaged in guessing, but no syllable expressing
To the fowl whose fiery eyes now burned into my bosom's core;
This and more I sat divining, with my head at ease reclining
On the cushion's velvet lining that the lamplight gloated o'er,
But whose velvet violet lining with the lamplight gloating o'er,
She shall press, ah, nevermore!

Then methought the air grew denser, perfumed from an unseen censer
Swung by Seraphim whose footfalls tinkled on the tufted floor.
"Wretch," I cried, "thy God hath lent thee - by these angels he hath sent thee
Respite - respite and nepenthe, from thy memories of Lenore!
Quaff, oh quaff this kind nepenthe and forget this lost Lenore!"
Quoth the Raven, "Nevermore."

"Prophet!" said I, "thing of evil! - prophet still, if bird or devil! -
Whether Tempter sent, or whether tempest tossed thee here ashore,
Desolate yet all undaunted, on this desert land enchanted -
On this home by horror haunted - tell me truly, I implore -
Is there - is there balm in Gilead? - tell me - tell me, I implore!"
Quoth the Raven, "Nevermore."

"Prophet!" said I, "thing of evil - prophet still, if bird or devil!
By that Heaven that bends above us - by that God we both adore -
Tell this soul with sorrow laden if, within the distant Aidenn,
It shall clasp a sainted maiden whom the angels name Lenore -
Clasp a rare and radiant maiden whom the angels name Lenore."
Quoth the Raven, "Nevermore."

"Be that word our sign in parting, bird or fiend," I shrieked, upstarting -
"Get thee back into the tempest and the Night's Plutonian shore!
Leave no black plume as a token of that lie thy soul hath spoken!
Leave my loneliness unbroken! - quit the bust above my door!
Take thy beak from out my heart, and take thy form from off my door!"
Quoth the Raven, "Nevermore."

And the Raven, never flitting, still is sitting, still is sitting On the pallid bust of Pallas just above my chamber door; And his eyes have all the seeming of a demon's that is dreaming, And the lamplight o'er him streaming throws his shadow on the floor; And my soul from out that shadow that lies floating on the floor Shall be lifted - nevermore!"

the raven, Edgar Allan Poe 1845

τρωγόμουν χθες. το θυμήθηκα, το έψαξα και το ανέβασα. κάθε φορα που το διαβάζω δεν το χορταίνω.

Insomnia

2007-11-28T04:13:00.000+03:00

Photo by Wojtar

Περνουσε πολυ χρονο απο τη ζωη του κοιταζοντας λευκη σαρκα
χωρις λογο..
Μην τον σιχαθειτε γι' αυτο..
Η υγρασια εκανε το δερμα του να κολλαει στην πλαστικη καρεκλα..
Καθε βραδυ αισθανοταν περισσοτερο αηδιασμενος με τον εαυτο του..
"κι ο λογος της μες στο μυαλο του να γυριζει..."
Η ποιηση του ηταν ασυνδετοι αριθμοι, εικονες και λεξεις..

Ξυπναει μια μερα και ολα εχουν αλλαξει
Οχι τα μεγαλα πραγματα, αλλα τα απλα
Η πορτα του διαμερισματος του δεν ειναι πια στη θεση του
Οι συγγενεις του δεν τον αναγνωριζουν
Βλεπει τη συντροφο του πισω απο τα καγκελα ενος ιδρυματος
Τι ειδους φαρσα ειναι αυτη;

Cirque

2007-11-26T08:00:00.000+03:00

Circus by Play-my-game

Αισθανομαι σαν τσιρκο αδειο απο ζωα, χορευτες και ζογκλερ τα τελευταια χρονια.

Αν θελεις μπορεις να μαζεψεις ολα τα υλικα πλαστικα καλυματα, σκοινια, πασαλους

και εισιτηρια

και να τα βαλεις ολα φωτια

2007-11-19T03:36:00.000+03:00

Διαβάζω τους χάρτες που κρύβουν τα χέρια μου και πνίγομαι σε θάλασσες που τρέχουν από τα μάτια. Δάκρυα υφάλμυρα, στυφά. Κρυμμένα ξυράφια οι λέξεις με πονούν και άλλο δεν κάνω από το να τις αντέχω. Σταμάτησα να μετράω το χρόνο. Μετράω ήλιους μόνο και μαθαίνω να αναγνωρίζω αστέρια που φωσφορίζουν, αμέτρητες ψυχές, καρφιτσωμένες θαρρώ, στο βάθος του άπιαστου ουρανού. Σήμερα όλα μου φαίνονται τόσο μακρυά. Όλα εκτός από τη λύπη. Αυτή πρόσφατα μεταγγίστηκε για μια ακόμα φορά στις φλέβες μου.

Εσυ

2007-11-17T09:19:00.001+03:00

Θυμασαι ποσες φορες εχεις πεσει μεχρι τωρα απο ψηλα;

Καποιες φορες πηδουσες απο υπερενταση

στη διαδρομη το μετανιωνες.

Καποιες φορες για να εξιλεωθεις, για οσες φορες δεν τολμησες.

Μοιαζει παραμυθενια πανω στη σκηνη.

Δεν ξερεις αν αυτο ειναι καλο ή κακο.

Μπορει να εισαι απλα μαγεμενος μαζι της.

Ή να σε εχει παραπλανησει.

Σε καθε περιπτωση αγνοεις την συναρτηση της ομορφιας απο την επαφη.

Και δε μπορεις να φανταστεις τον βοθρο.

Θα 'θελες με μια κινηση να μετατρεψεις την πορνη σε παρθενα.

Καποτε εξερευνουσες τις καμπυλες.

Μολις εμαθες οτι στην πραγματικοτητα δεν υπαρχουν

κι ειναι απλα ο τροπος που βλεπεις,

αρχισες να ψηλαφεις, πεινασμενος παλι, γωνιες.

Dream about falling down by Bucz

Κόσμε σου' γινα πληγή

2007-11-17T06:30:00.000+03:00

Της νύχτας οι αμαρτωλοί και της αυγής οι μόνοι θέλουν βαρύ ζεϊμπέκικο και νευρικό τιμόνι. Απόψε τόσο όσο ποτέ. Και το τιμόνι βάσταξα γερά και νευρικά και το ζεϊμπέκικο στη μέση της λεωφόρου σαν νόθος γιος της νύχτας με μενταγιόν μου τα φανάρια χόρεψα. Τα χιλιόμετρα που διανύσαμε ως εκεί δεν είχαν να ζηλέψουν τίποτα από εκείνα της περασμένης άνοιξης. Το ίδιο στεγνά, το ίδιο στυγνά το ίδιο χρονοβόρα. Γυρίζω σπίτι και μυρίζω τα δάχτυλά μου. Το άρωμά της, ίδιο σαν πάντα, ίδιο σε όλες. Πώς γίνεται και ζουν ψυχές μέσα σε τέτοια κάπνα; Γίνεται. Είχε τα χέρια σαν φτερά και δύο μάτια να κοιτάζουν προς τα μέσα. Ποτέ στα μάτια, ποτέ τα μάτια στα μάτια. Ανάκατα χιλιόμετρα στο κύμα και στο νου της. Ανάκατες ανάσες με λόγια που δεν λέγονται και ψεύτικες φιγούρες γύρω από μία τσέπη. Της νύχτας οι αμαρτωλοί και της αυγής οι μόνοι με τσιγάρο φεύγουνε στα χείλη και χωρίς να παίζουνε σφαλιάρες με τον χάρο. Κι ο κόσμος γίνεται πληγή. Κι εσύ πληγή. Κι εγώ κι εσύ πληγή. Κι ο κόσμος.

Αυτό στη Νίκη.

Στην αλυσίδα τη βαριά θα ψάξω εγώ παρηγοριά
γιατί και τούτη τη ζωή τι να την κάνω
Στην παγωνιά της φυλακής, να βρεις καρδιά να κρατηθείς
Που πας στ' αγκάθια κι αγαπάς κι όλο σε χάνω

Κόσμε μου 'γινες πληγή κι είναι το γρήγορο π 'αργεί
που μ 'ορμήνεψε να πιω και να μεθύσω
Για να παρηγορηθώ, μη τυχόν και λυπηθώ
την κακούργα την αγάπη της να σβήσω κι ας χαθώ

Στη συννεφιά του Γολγοθά, σ' ένα σταυρό που με μεθά
θα γίνει η σκέψη σου καρφί να με καρφώνει
Και ξημερώματα Μαγιού, θα λάβεις μάνα ενός σου γιου
τ' άσπρο πουκάμισο, το μαύρο παντελόνι

Οι στίχοι της Λίνας

Η μουσική του Θάνου

Στο τραγούδι ο Μητροπάνος

.

2007-11-13T17:20:00.001+03:00

Έβαψα έναν τοίχο κόκκινο κι έναν άλλον γκρι που αντικρυστά κοιτιούνται. Ο ένας για το πάθος μου, ο άλλος για τη μελαγχολία. Αυτήν που συχνά κρύβω. Πες μου πώς γίνεται και δυο χρώματα τόσο αντίθετα συζούνε μες στον ίδιο άνθρωπο; Και πες μου γιατί διάλεξα να βλέπω γκρι την κάθε μέρα που ξυπνάω; Γιατί έβαλα το κόκκινο πίσω απ’ την πλάτη; Λες και να μουτζουρώσω θέλησα την κάθε μέρα που αρχίζει. Κι όμως δεν είμαι έτσι εγώ. Εγώ από μικρή άλλα ήθελα. Μα άλλα έκανα. Σήμερα, αν μπορούσα, θα έπαιρνα πινέλο κι άντε πάλι από την αρχή. Να βάφω μέχρι να νυχτώσει κι άμα τελειώσει κι η μπογιά, να βάλω λίγο αίμα. Αλήθεια, έχεις σκεφτεί ποτέ γιατί βάφουμε κόκκινα τα χείλη; Γιατί μπλε και πράσινα τα μάτια; Θέλω μια νύχτα να με βάψω όλη μωβ, πράσινο σμαραγδί ή μπλε του κοβαλτίου. Θέλω να δω την έκπληξη στα μάτια όλων, να λένε πως τρελάθηκα, ν΄ αναρωτιούνται. Ναι, πάντα έτσι ήμουνα από μικρή, τρελή κι αλλοπαρμένη, αλλά με βάλανε σ΄ ένα καλούπι και με τραβούσανε μέχρι να στρώσω. Δε γαμιέστε όλοι σας κι εσείς κι οι μικρές ασήμαντες ζωές σας! Ως πότε θα ακολουθώ το δρόμο που άλλοι χάραξαν για μένα; Κάποιος μου τηλεφώνησε και μίλαγε σαν τίποτα δεν άλλαξε, σαν τίποτα δεν έχει γίνει. Έτσι καμώθηκα κι εγώ πως όλα είναι ίδια. Καμιά αφύπνιση, αλλαγή καμία. Κι όμως, αν δεις λίγο βαθύτερα, δεν είμαι ίδια. Κάτι μέσα μου έσπασε. Πίσω δε γυρίζω.

.

2007-11-12T16:45:00.000+03:00

Τον άλλο μήνα κλείνω τα 37. Όλοι λένε πως δε μου φαίνεται ούτε μια μέρα. Μέχρι χθες τους πίστευα. Μα σήμερα που καθρεφτίστηκα, είδα αυλακιές να μου χαράζουνε το πρόσωπο, σκάφτηκαν μέχρι την καρδιά, βαθειά μέχρι θα σωθικά μου. Άσχημη είμαι, άσχημη πολύ. Γέρασα μέσα σε μια νύχτα. Πώς να εμπιστευτώ ξανά; Πες μου, πώς να σε ξαναπιστέψω; Κοιτώ τα χέρια μου στο πάνω μέρος της παλάμης. Βασανισμένα φαίνονται, σαν να οργώσανε χωράφια. Λεν’ πως τα χέρια και τα μάτια δείχνουνε τον άνθρωπο. Τα μάτια μέχρι χθες γελούσανε. Σήμερα θέλω να κοιμηθώ και να μην ξυπνήσω.

.

2007-11-12T16:17:00.000+03:00

πού να πω τον πόνο μου; πώς να τον βγάλω απ’ την ψυχή, που σαν καρκίνος θα με φάει; πώς να τον ξομολογηθώ που έχω δυο μήνες να σου γράψω; πώς την ελπίδα στήριξα σε ξένες πλάτες; τι να πω στη μάνα μου που θα με ρωτάει; απογοήτευση. μια λέξη μόνο βρίσκω. κι έχω και πάλι έναν κόμπο στο στομάχι. πριν λίγο, ξαπλωμένη πλάι του, άκουγα την ανάσα του. σαν σε χαρτί από καρδιογράφημα, να την αποτυπώσω θέλησα στον τοίχο, να τη βλέπω κι όταν φύγει. πώς μπόρεσε να κοιμηθεί και σαν μωρό ανασαίνει; γιατί εγώ να ξενυχτάω; πώς να πάω στη δουλειά και να μπορέσω να το κρύψω; γιατί δε με προστάτεψα; πώς χτίζεις φράχτη στην καρδιά να μην πονάει; πώς κάνεις πως δεν έγινε και συνεχίζεις; να! γράφω πάλι. ευχαριστήθηκες;

2007-11-11T21:47:00.000+03:00

Για ιδέστε όλοι τον ακροβάτη

που τραμπαλίζεται
για ιδέστε όλοι τον ξενομπάτη
πως δε ζαλίζεται

Για ιδέστε τον ακροβάτη που κι όταν πέφτει γελά
και ποτέ δεν κλαίει, ποτέ δεν κλαίει

Για ιδέστε πού 'χει το ερημοπούλι
αίμα στο φτερό
πετά κι ας το 'βρε θανάτου βόλι
κόντρα στον καιρό

Με τον καιρό νά 'ναι κόντρα έχει τιμή σαν πετάς
να μένεις μόνος, να μένεις μόνος..

Για ιδέστε όλοι, ιδέστε και μένα
άλλο δε ζητώ
πού 'χω στους ώμους φτερά σπασμένα και ακροβατώ

Γύρισε κάτω η μέρα κι ακόμη εσύ να φανείς
μην κλαις πουλί μου, μην κλαις πουλί μου

Ψέμα οι χρησμοί του δράματος

2007-11-04T01:15:00.000+03:00

Μη φύγεις άμα δε γυρίσεις
ψέμα οι χρησμοί του δράματος
δεν έχει τίποτα να λύσεις
όλα ζωή και θάνατος

Αυτό που νοιώθω όταν γελάω
εσύ το νοιώθεις όταν κλαις
κι όσα με ζόρια εγώ περνάω
εσύ τα βλέπεις αμμουδιές

Μονάχα αυτό κατάλαβα
απ’ όλο το ταξίδι
πως όσο αλλάζουμε ζωή
τόσο μένουμε ίδιοι

Δεν έχω κάτι να σου πω
τι να σου εξηγήσω
νύχτα με παίρνουν τα όνειρα
νύχτα με φέρνουν πίσω

Τα καλοκαίρια μόνο ξέρουν
να μας γλυκαίνουν τους καιρούς
κι όσα τα δυο μας μάτια θέλουν
αυτά μας κάνουν κυνηγούς

Τώρα τα βλέπω όλα απλά
σαν αλητάκος σκύλος
όπως γελάνε τα παιδιά
και όπως σκάει ο ήλιος

Οι στίχοι είναι του Οδυσσέα,
η μουσική του Θάνου.

Ψηλά τα χέρια λοιπόν

2007-10-23T18:19:00.000+03:00

Αν πέσει ο ουρανός στο κεφάλι μας είναι γιατί δεν βάλαμε ψηλά τα χέρια...

Decomposing

2007-10-19T06:57:00.000+03:00

This is the story of a person who didn’t know himself.

He didn’t even know what he was saying and if it was true.

Even if it was, people could easily change his mind

and shortly he was doubting the truth of his words

and his own essence...

Predator

2007-10-18T18:36:00.001+03:00

Θηριο που ποτε δεν παλεψε για τη λεια του.

Αρπακτικο που περιμενε παντα τα αποφαγια των αλλων.

Τα νυχια του μεταλλαγμενα, με πολλες μικρες γωνιες

σαν ενα μικρο πολυγωνο.

Αυτα χαιδευε οταν παρατηρουσε τους ομοιους του

και αισθανοταν αμηχανα.

Καποιες στιγμες ηθελε να μην τους βλεπει κανεις,

οχι να γινονται αορατοι,

αλλα να μην υπαρχει κανεις για να τους βλεπει.

Ενθάδε

2007-10-16T16:32:00.000+03:00

Ήρθες μια νύχτα και μου χτύπησες το παράθυρο. Σου άνοιξα μα εσύ δεν μπήκες. Ξεκίνησες να μιλάς έντονα κι επιθετικά για τις ώρες που περνάω κάτω από το γυάλινο σκέπαστρο του νου, όταν τις νύχτες εσύ διψάς για λίγη αγάπη. Αγάπη είναι, σου λέω, αγάπη. Δώσε μου χρόνο να στο δείξω. Κι εσύ χτυπάς τα πόδια σου στις σκάλες και καταρράκτης χύνεσαι στην παγωμένη άσφαλτο. Σε ψάχνω μέρες και μέρες και ξέρω πως καταφύγιο δεν θα ζητούσες ποτέ εκεί που δεν σε παίρνει. Σε ψάχνω μέρες και ξέρω πως μονάχα ο δρόμος μπορεί να χωρέσει εκείνα που κατάφερες να βγάλεις με τα δίχτυα σου. Ανάβω τη λάμπα του γραφείου και κολυμπάω σε ένα πέλαγος από αραχνιασμένους στίχους. Κόβω και ράβω κι όλο στα ίδια καταλήγω. Ένα κοστούμι για το τέλος μου είναι γεμάτο από σημάδια με το σαπουνάκι που έχουν οι ράφτες για τα μέτρα, λίγες κλωστές στο ενδιάμεσο και τη φρεσκάδα του καινούργιου μαύρου υφάσματος. Άκουσα κάποιον να λέει ότι ποτέ δεν θα στερέψει κι εσένα να λες πότε δεν θα γυρίσεις. Κι όμως σε βλέπω τα μεσάνυχτα να κόβεις βόλτες κάτω από τη λάμπα της ΔΕΗ, κάνοντας πως καπνίζεις και πίνοντας νερό για τον ιδρώτα σου. Κι εκείνος κείτεται ενθάδε αγκαλιά με τα μανίκια που δεν κατάφερε ποτέ του να κολλήσει.

εδώ ακόμα κι όταν λείπω...

2007-10-13T21:39:00.000+03:00

...περίεργο πράγμα η απουσία...

περίεργη αίσθηση...

όταν χάνεις κάτι το οποίο αγάπησες(για να μη πω συνήθισες), από άνθρωπο μέχρι το πιο μικρό και ασήμαντο πραγματάκι του σπιτιού σου νοιώθεις αυτή την απουσία.

ένα κενό...

και μπορεί ,όταν ήταν εκεί δίπλα σου,να μην το είχες δεί και να μην του είχες δώσει σημασία όμως όταν φύγει το καταλαβαίνεις...απουσία...

ξέρω πως είναι...όπως κι εσύ άλλωστε όπως μου υπενθυμίζεις...

αλλά τι γίνεται όταν απών δεν είναι κάποιο πρόσωπο ή κάποιο αντικείμενο αλλά εσύ;

εσύ ο ίδιος που ήσουν εκεί και ένοιωθες την απουσία των άλλων είσαι αυτός που γίνεται μια απουσία...

και νοιώθεις και εσύ ο ίδιος την απουσία σου...

νοιώθεις τους άλλους που ζουν στην απουσία σου...

και εκείνους που ζούν από την απουσία σου...

ίσως είναι απαραίτητο να φύγεις κι εσύ κάποια στιγμή...

να απουσιάσεις μια φορά...

ίσως τότε να καταλάβεις...

ίσως τότε με καταλάβεις που ζω με την απουσία σου...

2046

2007-10-12T06:18:00.001+03:00

Do you really want to escape from this?

Τη γνωριζει

με πολλες λεπτομερειες

χωρις αυτη να το ξερει

Μπορει σχεδον να την κοιταξει

το κανει πρωτα αυτη

ταραγμενοι

για πρωτη φορα βλεπει το αδυνατο της ποδι

σχεδον αγγιζει τη μνημη του

αυτη που εψαχνε να καταστρεψει

Nightmare

2007-10-05T09:49:00.000+03:00

Στεκοταν μεσα στη βιτρινα του παλιου βιβλιοπωλειου

ολογυμνη

ακινητη

κερινη

Μολις μπηκε μεσα εσκυψε προς το μερος του

καλυπτοντας με τα χερια της αυτα που ντρεποταν να δειξει

κι αρχιζε να του μουρμουριζει χαμηλα

φρασεις ακαταληπτες.

Μονο αυτο θυμαται απο τα λογια της

‘μονο αυτο μην κανεις...’

Insomnia

2007-10-03T09:16:00.000+03:00

η χαραυγή θα σε ξεκάνει

Εχουν περασει χρονια απο τοτε που φοβοταν το σκοταδι

ακομη δε συμμορφωθηκε με την ιδεα του υπνου

‘κοιμαται, δεν ζει’ πιστευει

καθε νυχτα ασυμμετρη, διαστρεβλωτικη

με χιλιαδες καρε να περναν απο μπροστα του

σαν την πρωτη αποπειρα ανθρωπου να δημιουργησει κινουμενη εικονα

με τη σειρα λανθασμενη.

2007-09-27T01:03:00.000+03:00

Να! Κοίτα τι παθαίνω..φοβάμαι να γράφω. Φοβάμαι ότι αυτά που γράφω θα ζωντανέψουν. Η ελπίδα στο λεξικό του μυαλού μου είναι λέξη ανύπαρκτη( το έχω ξαναπεί;). Όταν γράφω, συνήθως βγάζω μια μια τις ίνες της ψυχής μου. (διόρθωσέ με! αφού η ψυχή δεν έχει ίνες. διόρθωσέ με!)Σήμερα τα σημαντικά τα περιορίζω μέσα σε παρενθέσεις μην τυχόν και μου ξεφύγουν. (πως λένε "αγαπώ" στη νοηματική και πως κοιτιούνται δυο άνθρωποι οταν αγαπούν ο ένας τον άλλο; σε τι διαφέρει από ένα απλό καθημερινό βλέμμα;)

"Στο γαλαξία των γλωσσών, κάθε ανθρώπινη φωνή είναι ένα άστρο..." και η σιωπή; Δεν είναι γλώσσα η σιωπή;

έχασα τον ειρμό μου. πάλι..

Καληνυχτα

2007-09-26T07:13:00.000+03:00

Υγρη νυχτα
οταν πεφτει για υπνο
υποψια βροχης
αμιλητα προσωπα ξεχυνονται απο τα κτιρια
υποπτο σκοταδι, αφυσικο
δε μπορει να φανταστει τη γιορτη οταν κοιμαται.

Οι γυναικες που βλεπει στα ονειρα του
σειρηνες μαγνητικες, κυνηγημενες
με ανεμους ακολουθια του ουρλιαζουν
σε ακατανοητη γλωσσα.
Ο ηχος δε μεταδιδεται
τον ακολουθουν παντα στο δρομο
δεν κρυβονται
ειναι ερωτευμενες μαζι του
με κινηση κυματος, τηγμενες φιγουρες.

Χιλιαδες βελονες του τρυπανε το κεφαλι
οχι σαν φωνες.
Ποιο ειναι το τελος;
Κλεινει τα ματια απο τον πονο;
Ουρλιαζει κι ας ξερει πως δε μπορει να ακουστει;
Για να τις διωξει.

In the mud of their joy

2007-09-25T17:49:00.000+03:00

Here is the deepest secret nobody knows. Here is the root of the root and the bud of the bud and the sky of the sky of a tree called life; which grows higher than soul can hope or mind can hide. And this is the wonder that's keeping the stars apart... I carry your heart, I carry it in my heart.

Ναι.

2007-09-21T11:12:00.000+03:00

Εφτά ζωές το σώμα σου το γύρεψα στα ξένα...

Hidden

2007-09-20T06:28:00.000+03:00

Ικετευει για το ελαχιστο

Εστω μια φορα

Στελνει ενα αντιγραφο

οχι το πρωτοτυπο

γνωριζοντας την λαιμαργια του απληστου ζωου

δε θα χορτασει με μια μονο φορα

Ζηταει να μεινει κοντα

ξεγελαστηκε ευκολα

νιωθει το μανδυα στο σωμα

κολλημενο με οξυ

Μονο αυτο μπορουσε να προσφερει

μια πλανη

2007-09-19T02:14:00.000+03:00

Περπατώ συνεχώς χωρίς να έχω συγκεκριμένο προορισμό... Κάθε μέρα βλέπω καινούργιους τόπους, καινούργιους ανθρώπους... Δεν μπορώ άλλο, θέλω κάπου να ακουμπήσω, να ξεκουραστώ, να νιώσω οτι όλα όσα χρειάζομαι είναι εδώ, γύρω μου. Πόσο πρέπει να περπατήσω ακόμα...?

Δωματιο

2007-09-18T16:42:00.000+03:00

αν εισαι το ονειρο μου, ειμαι το δικο σου

Δε φοβαται
απλως κανει κρυο
Δεν ειναι μονος στο αδειο δωματιο
ειναι κι αυτο απο το κρυο
Λυωμενο ορυκτο
μεσα στις τρυπες του κορμιου
μονο ετσι μπορει να σταματησει

πες μου...

2007-09-17T14:24:00.000+03:00

Τι είναι χειρότερο; Να μην έχεις τίποτα
ή να τα έχεις όλα και να μην αρκεί;

Πόσες φορές;;

2007-09-17T00:15:00.000+03:00

Πόσες φορές μια καρδιά μπορεί να αγαπήσει;;
Πόσες φορές μπορεί να χτυπήσει γρήγορα και δυνατά για έναν άνθρωπο;;
Πόσες φορές μπορείς να πεις "τέλος" και πόσες φορές μπορείς να πεις "αρχή";;

Καμιά φορά νιώθω ότι μόνο στα όνειρά μου είμαι πραγματικά ελεύθερη!!

(Σήμερα έχουμε εκλογές...πολλοί θα πουν ότι είμαι εκτός τόπου και χρόνου. Και αν είμαι, τότε τι; Εξάλλου μια απ'τα ίδια χάλια βλέπω)

Καληνύχτα σε όλους!

Silence...

2007-09-16T12:22:00.000+03:00

So close, so far away...

So alive, but dead within...

So powerful and yet so weak...

Restless, but lackadaisical...

Relentless, but merciful...

Beautiful, but crippled...

Yet of unprecedented cruelty...

Feelings stomping in his head

Violently ripped out of his tormented heart...

No place for more,

No eagerness for new...

"Why aren't you alive?", she cried

"Why are you hurting me so bad?"

Silence...

No answer came from his mystic face,

He just went on with his lonely journey...

Not a single blink,

Not a single glance...

The path kept unreeling before his eyes as a snake...

Just silence...

Μασκες

2007-09-07T05:50:00.001+03:00

Το ηξερε οτι αυτο το προσωπο που φορανε δεν ειναι δικο τους.

Οτι εχουν ολοι τα ιδια.

Πανω κατω εκατο διαφορετικα καλουπια.

Για αυτο την μπερδευε.

Νομιζουν πως δεν τους καταλαβαινει.

Γι’ αυτο φοραει μαυρα γυαλια, να μην βλεπουν τα ματια του.

Τοσο απλο ειναι.

Για να μπορει να τους επεξεργαζετε οση ωρα χρειαζεται.

Χειμωνανθός;

2007-09-06T13:40:00.001+03:00

Χέρια μου αδειανά- oh Lord. Τα άνοιξα κι όλα έπεσαν στο πάτωμα- δεν θέλω να τα σηκώσω, μη μου μιλάτε άλλο γι' αυτά. Σηκώνω τα βλέφαρα χαράματα κι ακούω έξω πως φυσάει πολύ. Δεν ανάβω φως, φοβάμαι μην κοπάσει ο αέρας και χάσω την ευκαιρία του φθινοπώρου. Αυτό το φθινόπωρο...κάποτε υπήρξε βάσανο. Άλλες χρονιές πληγή και άλλες βάλσαμο. Φέτος είναι η χρονιά του βάλσαμου. Το περίμενα πώς και πώς γιατί ξέρω πως είναι ο τελάλης του χειμώνα. Πως σε λίγο καιρό ένας χειμώνας θα ζυγώσει, με την Αθήνα κουκουλωμένη σε μαύρα παλτά και κασκόλ της μόδας, με ζεστούς καφέδες και ουίσκι ον δι ροκς, με συνάχια και χαρτομάντιλα ταλαιπωρημένα στα τραπέζια, με πικραμένα αποτσίγαρα κι αξύριστα πιγούνια. Σήκωσα λοιπόν τα βλέφαρα και χτύπησα τον πρώτο του ζεστό καφέ. Ανατρίχιασμα του νου και της ψυχής, όχι ανάγκη μα σαν τάση για λυτρωμό αυτή η επιθυμία. Θυμάμαι ένα πρωί κάπου στην Αθήνα να περπατάω στις μύτες των ποδιών μέχρι την κουζίνα για να ετοιμάσω τον πιο όμορφο αχνιστό καφέ με πολλή ζάχαρη και καθόλου γάλα κι άλλον ένα που δεκάρα δεν έδινα για το πώς θα βγει. Και η Αθήνα μες στο νέφος και η ζωή μες στο δικό της. Και η ψυχή δυο βήματα πιο κει με χαμηλωμένα τα δικά της βλέφαρα. Τι όνειρο να έβλεπε; Ο καφές θα την ξυπνούσε σαν την πιο γλυκιά ψυχή του κόσμου. Η καλή μου Δανάη έγραψε και ο Γιάννης τραγούδησε σπαρακτικά με την κιθάρα "Δεν ζητάω δική μου να' σαι θέλω μόνο να σε δω". Και ποιος τον χέζει τον ερωτευμένο όταν μιλάμε για άνθρωπο. Θέλω άνθρωπο. Σίγουρα, άνθρωπο.

Επιστρέφω στη σιωπή του δωματίου και στην γαλήνη του καφέ. Τελειώνει και το μελάνι. Αν έχεις τα κότσια πάρε με μαζί σου. Αλλιώς μην με ζαλίζεις με τα παλιοκαλοκαίρια σου. Καλημέρα.

Πισω

2007-09-05T00:12:00.000+03:00

Οταν ηταν μικρος του αρεσε να ανοιγει κλειδαριες με κωδικους.

Οταν μεγαλωσω θελω να γινω μακαρονοθεριστης.
Ναι, θα θεριζω μακαρονια.
Ειναι μια καλη δουλεια.
Θα θεριζω μακαρονια.

Τωρα προσπαθει να διωξει το τυχερο αστερι απο πανω του
το ενοχλητικο τυχερο του αστερι.

Λευκό μου γιασεμί...

2007-09-01T19:35:00.000+03:00

...μη νυχτώσεις.

ΟΜΟΡΦΗ ΚΑΙ ΠΑΡΑΞΕΝΗ ΠΑΤΡΙΔΑ

2007-08-30T09:49:00.000+03:00

ΟΜΟΡΦΗ ΚΑΙ ΠΑΡΑΞΕΝΗ ΠΑΤΡΙΔΑ

Όμορφη και παράξενη πατρίδα

ω σαν αυτή που μου 'λαχε δεν είδα

Ρίχνει να πιάσει ψάρια πιάνει φτερωτά

στήνει στην γη καράβι κήπο στα νερά

κλαίει φιλεί το χώμα ξενιτεύεται

μένει στους πέντε δρόμους αντρειεύεται

Όμορφη και παράξενη πατρίδα

ω σαν αυτή που μου 'λαχε δεν είδα

Κάνει να πάρει πέτρα την επαρατά

κάνει να τη σκαλίσει βγάνει θάματα

μπαίνει σ' ένα βαρκάκι πιάνει ωκεανούς

ξεσηκωμούς γυρεύει θέλει τύρρανους

Όμορφη και παράξενη πατρίδα

ω σαν αυτή που μου 'λαχε δεν είδα

Στίχοι: Οδυσσέας Ελύτης

2007-08-25T00:58:00.000+03:00

all i need

is right here

inside

me.

I know that

but i still

can't

find

it.

...για ένα λουλούδι...

2007-08-19T11:18:00.000+03:00

...ξαφνικά με γεμίζει μια έγνοια ,

μια ζωηρή ανησυχία ,

πως κάτι μπορεί να πάθει τούτο το λουλούδι

που μ'αυτό

μου αποκαλύφθηκε απόψε

ο θεός...

Στρατής Μυριβήλης

...αγαπημένο...το αγάπησα πολύ αυτό το λουλούδι...

2007-08-16T13:41:00.001+03:00

-Will you fix me?

-Yes..yes i will try. I will try to fix you.

-ok, I won't move.

Πίσω απ' το φως της μουσικής που ταξιδεύεις...

2007-08-12T17:01:00.000+03:00

...είσαι ολόκληρη αγρεντίνικο τανγκό.

Innu

2007-08-08T09:01:00.000+03:00

Μια γυναικα περιμενει.
Πανω ακριβως στη νοητη γραμμη του αρκτικου κυκλου.
Ερχεται απο μακρυα.
Ελειψε πολυ καιρο.
Ζει μονο γι' αυτον.
Εξ' αλλου, τι αλλο να περιμενεις στον παγωμενο βορρα.
Σε λιγες μερες το μονο που θα τον νοιαζει ειναι το πως θα της βγαζει τα ρουχα.
Κι ας εχει ακομη κρυο και σκοταδι.
Πως θα το εκανε με αλλο σωμα;
Μολις σκεφτηκε οτι με καθε σωμα θελει να κανει διαφορετικα ερωτα.

Μαλάκα...

2007-08-08T00:52:00.000+03:00

Ανοίγω τα μάτια τέσσερις και τριάντα τα ξημερώματα. Ο ύπνος σε βάρδια δίωρη, μήνες τώρα. Ένα αυτοκίνητο που ξεκίνησε για "κάπου εκεί", κατέληξε στη μάντρα μου ανάποδα με τα στόματα να μυρίζουν οινόπνευμα και τα μάτια να στάζουν σαν την πετσέτα του μπάρμαν που του σέρβιρε πριν από λίγες ώρες. Ευχτυχώς. Τα μαζεύουνε και φεύγουνε με ταξί, γερανούς και περιπολικά. Μένω πίσω με όλα τα φόντα για μια μέρα που ακολουθεί πιστά το νόμο, υπαγορεύοντάς τον σε κάθε ευακιρία: κάθε χτες και καλύτερα. Στης νύχτας το κουτί δυο σπίρτα γυροβολάνε τώρα κάτι μέρες και οι συνθήκες σε μια γωνιά να μην επιτρέπουν καταχρήσεις και ξεσπάσματα άλλων ημερών. Από μέσα τους γελάνε. Λες και την ακούω. Έρχεται πάντα απροειδοποίητα και με βάζει να της λέω παραμύθια κοιτάζοντάς την στα μάτια. Κι εγώ κρύβοντας όση αγάπη της έχω να κοιτάω πότε το ταβάνι και πότε το ποτήρι της με το φίλεμα της βραδιάς και να ψελλίζω στίχους που έγραψα για μια θάλασσα που δεν τελειώνει ποτέ. Το μόνο παραμύθι που σε βάζει στον πειρασμό να το πιστέψεις είναι εκείνο με το λυπημένο τέλος. Κι ας μην είναι το καλύτερο. Κι ας σε αφήνει με έναν ακόμα κόμπο στην καρδιά. Η κοπέλα που βάραγε μπουνιές στο αναποδογυρισμένο αμάξι μάλλον ήξερε πως για να γυρίσει κανείς το μόνο που δεν χρειάζεται να κάνει είναι να αδειάσει μπουκάλια και μουσικές. Όλα τα άλλα έρχονται μόνα τους. Αλλά τώρα πια το παιχνίδι είναι χαμένο. Το παραμύθι όντως έχει λυπημένο τέλος αλλά ο μόνος που το πιστεύει είσαι εσύ. Μαλάκα.

2007-08-04T14:19:00.000+03:00

silenzio

mi vesto di colori nuovi però ..

..la mia vita mi sembra vuota.

non parlo....sono desolata (per ancora una volta)

l'amore, che significa l'amore ?

dimmi..

ti ascolto.

Παλατια στην αμμο

2007-08-03T19:14:00.000+03:00

Αρχιζω να χανω την επαφη με την πραγματικοτητα
Μεταμορφωνομαι σε μια τελειως εικονικη προσωπικοτητα
Οι σκεψεις μου ακομη κι οταν κοιμαμαι ειναι καθαρα αριθμητικες, ποσοτικες
Ηθελα να σου πω κατι εδω και μερες, αλλα τη σκεψη την κυνηγαω εδω και μερες
Σαν μεσα σε ενα μικροτσιπ δυο ηλεκτρονια: εγω κυνηγαω τη σκεψη μου
Πρεπει να αδειασω τον εαυτο μου
Εκπλυση εγκεφαλου μπορει να γινει;
Ο χωρος μου αυτη τη στιγμη ειναι ενα πολυτοπο
Ξερεις τι ειναι αυτο;
Ενας σχημα, αλλοπροσαλλο σαν κυβος, αλλα με 1077 διαφορετικες πλευρες
Πρεπει να ταξιδεψω σε καθε γωνια του και να την ελεγξω
Οταν ξεκινησα το ταξιδι αυτο μου φαινοταν συναρπαστικο
Δε μπορεις να φανταστεις ποσο ειναι
Αν ειναι ετσι τοτε γιατι ειμαι κουρασμενος;

323506

2007-08-02T04:44:00.000+03:00

Κάθε πρωί που ανοίγω τα μάτια ο κόσμος έιναι λίγο πιό μικρός. Έχει πιο λίγα φώτα και πολύ λιγότερο οξυγόνο. Αναγκάζομαι τις νύχτες κι εγώ να φυλάω το οξυγόνο που βρίσκω σε απόμερες σκέψεις κι όνειρα που με σκουντάνε σα να περιμένουν στην ουρά τη σειρά τους να εξυπηρετηθούν από το μέλλον μου. Ξέρεις τί δεν κατάλαβα ποτέ; Την ενεργητική και την παθητική φωνή. Και πιό πολύ με μπερδεύουν δύο ρήματα. Το "πονάω" και το "πεθαίνω". Γιατί δεν είναι πεθαίνομαι και πονιέμαι; Ποιός βλάκας τα μπέρδεψε; Και γιατί το γεννάω είναι ενεργητικό και παθητικό ; Μην αρχίσεις ν'αραδιάζεις τώρα τους κανόνες της γραμματικής. Ξέρεις την αγαπάω, όμως θα την αγαπήσω πιό πολύ αν παραδεχτεί πως έκανε λάθος. Προσπαθώ να σκεφτώ τη ζωή μου από την αρχή. Νόμιζα πως μισώ τους αριθμούς και τελικά όλες οι στιγμές μου είναι ένα μάτσο αριθμοί. 323 που με κάλεσες για μια βόλτα που κράτησε τόσα χρόνια όσες και οι πληγές που αφήνουν τα παιδικά πεσίματα απο ποδήλατο. 04 που η ζωή μου σταμάτησε και ξαναξεκίνησε με άλλο όνομα κι άλλη μορφή κι άλλον άνθρωπο από μέσα που μόνο λίγο μου μοιάζει πλέον. 9072 χρωματιστά δισκία που έχω καταπιεί τα τελευταία χρόνια για να στρώσω τ' άστρωτα. 71 τσιγάρα που κάπνισα εκείνο τον Μάη πριν σου τα πω όλα. 18 λεπτά τραγούδι κι εγώ κάλεσα έναν πρίγκηπα να το ακούσει μαζί μου για όσο απομένει. Έκλεψα το παραδέχομαι, μα κι εκείνος έμεινε μαζί μου μέχρι το πρωί, κι ακόμη σουλατσάρει στη ζωή μου και σιγά μην τον αφήσω απροστάτευτο απο δω και πέρα. Κι όμως μέσα στις ομορφιές κάτι πάντα πάει στραβά. Αυτός που αλφάδιασε τη ζωή μου αφαιρέθηκε λίγο και του'φυγαν μερικοί πόντοι, αρκετοί για να με γαμήσουν. Κι ο ήλιος λάμπει κι κόσμος σκοτεινιάζει και ζωή χωρίς πόνους είναι σα να ζητάς απο ένα σύννεφο να μην είναι υγρό, κι ακόμα χειρότερα σα να ζητάς από τη νύχτα να μη σε συνεπαίρνει. Αποφάσισα το πρώτο πράγμα που θα ρωτάω τους ανθρώπους όταν τους γνωρίζω να είναι "κι εσένα ποιά είναι η ιστορία σου;".....Μια μικρή πορτοκαλί πεταλούδα ξεχάστηκε σ'ενα γραφείο κι ένα κοτσιδάκι απέδρασε για να βρει τροφή. Η πεταλούδα θα βρεί το σπίτι της κι ένα μάτσο ελεύθερες κλωστές θα μπλέξουν τις ζωές τους σ'ενα καινούργιο κοτσιδάκι χωρίς τάσεις φυγής. Φοράω τη στολή της μπαλαρίνας και κοιμάμαι ελπίζοντας να δω εκείνο το όνειρο με τα παπούτσια του χορού που πετάνε και προσγειώνονται σε μιά θάλασσα κι εκεί συναντάνε ένα ματωμένο φουστάνι κι ένα ζευγάρι πήλινα ψαράκια. Ας κοιμηθώ. Με περιμένει η Πέμπτη ν'αγοράσουμε φρούτα.

119

2007-08-02T01:32:00.001+03:00

473

2007-07-29T06:15:00.000+03:00

Όλα αλλάζουν. Όλα χρωματίζονται και ξεβάφουν κι όλα γυαλίζουν αν τα δεις με γυαλιστερά μάτια. Είναι πρωί, δεν κοιμήθηκα. Άφησα την Κυριακή να μου προσφέρει το μοναδικό που έχει να προσφέρει. Τον πρωινό ύπνο. Μην κατεβάζεις τα μούτρα σου, μονάχα αυτό διαθέτεις και δε σου λέω πως είναι λίγο μα πώς να σ'αγαπήσω που είσαι καλή μέχρι το μεσημέρι; Ναι ξέρω δε φταις εσύ που είσαι τελευταία στη σειρά κι ώς ένα σημείο σε καταλαβαίνω γιατί κι εγώ όποτε κι όπως και να γεννήθηκα τελευταία ήμουν. Ξημερώνει. Σκόνταψα στο΄θέλω μου κι έπεσα με τα μούτρα στο χώμα. Όταν σήκωσα το κεφάλι μου είχε βγει ο ήλιος και μου ψιθύρισε "τώρα που ξύπνησα εγώ μην κοιμηθείς σε παρακαλώ". Ήθελε παρέα κι εγώ δεν μπόρεσα να του χαλάσω το χατήρι, καταλαβαίνεις δεν σου ζητάει κάθε μέρα ο ήλιος την παρέα σου. Σκαρφάλωσα πάνω στα μάτια μου και κάθησα κοντά του. Του είπα για τα χρώματα. Του είπα πως το δέρμα μου τον λατρεύει και πως δεν θα μπορούσε να ζήσει μακρυά του. Δε μίλησε, μόνο όταν με είδε να νυστάζω πολύ μ' έστειλε στο κρεβάτι μου. Του είπα πως αφού λείπεις δεν έχω κρεβάτι μα δεν έδειξε να τον νοιάζει... Είμαι πιό μισή απ'ότι περίμενα και φοβάμαι να κοιμηθώ μην ξεχαστώ. Πιό πολύ φοβάμαι γιατί ξέρω τί θα ονειρευτώ. Θέλω να γράψω ένα ποίημα κι εγώ μια φορά στη ζωή μου. Ένα ποίημα για τα χρώματα. Μπορώ να καθήσω σε μια αποβάθρα και να κοιτάξω έναν χωρισμό χωρίς να κλάψω. Να ακούσω το "Βαλς των ματιών" χωρίς να κουνήσω τα βλέφαρά μου. Να παρακολουθήσω ατάραχη έναν άγριο βιασμό. Ο κόσμος είναι σκληρός. Πιό πολύ με ματώνουν τα βλέμματα στο δρόμο. Μάτια κοιτάνε άπό συνήθεια και δε διαστέλλονται στα χρώματα. Μονάχα όταν κάτι τους φανεί ασυνήθιστο. Μονάχα τότε στέκονται. Κοιτάνε αν σου λείπει ένα μάτι ή ένα χέρι μα κανείς δεν κοιτάζει αυτούς που τους λείπει ψυχή απλά και μόνο γιατί δε φαίνεται. Είναι αστείο. Άν σου λείπει μήτρα φαίνεται απ'έξω; Μπορώ ν'αγαπήσω όλο τον κόσμο μονάχα και μόνο γιατί αυτά που μου λείπουν δε φαίνονται. Πότε θα γράψω ένα ποίημα; Πότε οι άνθρωποι θα είναι έτσι όπως τους ονειρεύομαι; Πότε θα ετοιμάσω μια πετυχημένη βυσσινάδα; Ούτε πηχτή ούτε νεροζούμι. Πότε θα ξημερώσει αυτή η μέρα; Δεν αντέχω να ξημερώσω κι άλλη χειροκίνητα. Πότε θα ξεχάσω την ορθογραφία που έμαθα; Μα νομίζω αλλάζει η διάθεση μου. Εδώ που τα λέμε ίσως δω άλλο όνειρο σήμερα. ίσως δω πως κατάφερα επιτέλους να φτιάξω εκείνο το φιλί και να το κρεμάσω με κλωστή στο λαιμό μου για όταν εκραγεί το στόμα μου απο αυτά που δεν μπορεί να πει. Θα πιάνω την κλωστή απαλά και θα σέρνεται πάνω στο στέρνο μου, θα το βγάζω και θα το ακουμπάω στο κάτω χείλος σου. Μυρίζει χώμα, θα μου πεις. Αφού έπεσα με τα μούτρα σου είπα, δε θυμάσαι;

Ονειροχωρος

2007-07-28T22:35:00.000+03:00

Οτι πιο προσωπικο.
Τοσο που συνηθως το ξεχνας οταν ξυπνησεις.

Ενας καλος παιδικος φιλος με τον οποιο σταματησαμε να μιλαμε πριν χρονια γιατι μαλωσαν οι δικοι μας με πηρε τηλεφωνο για να ξανα βρεθουμε.
Βγηκαμε εξω.
Ημουν ξανα μικρος στο χωριο.
Ειχαμε ξεκινησει για το βουνο με τα ποδηλατα μας.
Το μικροτερο επρεπε να μεινει πισω και μας κοιτουσε γνωριζοντας το παραλογο του ‘πρεπει’ και δινοντας υποσχεση στον εαυτο της οτι καποτε θα οδηγει αυτη προς το βουνο.
Ο Clive Owen το βραδυ μας παιζει ενα παραδοσιακο οργανο τριγυρω απ’ τη φωτια και ψαχνει καποιον να του τραγουδησει.
Προσπαθω να τον αποφυγω.

Δε θελω να μεινει η μυρωδια σου πανω στο σωμα μου.
Οταν οι γνωστοι μου θα σε δουν θα ειναι ηδη ερωτευμενοι μαζι σου
μολις δουν την πηγη αυτου που τους κεντριζε το μυαλο τοσο καιρο.
Ετσι ισως εχω δεκα λεπτα να τους αντιμετωπισω μεχρι να συνελθουν
και καταφερω να τους ξεφορτωθω.

Gute nacht Ulrich

2007-07-26T19:43:00.001+03:00

Παντοτε ντροπαλος, με ματια υγρα, σχεδον βουρκωμενα

δεν μιλουσε πολυ, οι γνωστοι του τον διαβαζαν σαν ανοιχτο βιβλιο

ή τουλαχιστον ετσι νομιζαν

πως ηταν εκφραστικος απο τη φυση του χωρις να ειναι αναγκασμενος να μιλαει

τα βραδια ομως νοικιαζε φτηνα γυναικεια σωματα

μοναχα για να τους μιλαει

βασανιστης ερωτευμενος με το θυμα του

να χωνεται στη ζεστασια τους

και να τα κοιταει με ματια διαφορετικα απο αυτα που φορουσε ολη τη μερα

με οικτο για τον ιδιο του τον εαυτο.

2007-07-25T00:40:00.000+03:00

Εκεί στο λιμανάκι που μικρή τριγύριζα ανάμεσα στις βάρκες και κοιτούσα εκστατική τα χρώματα που παίρνει η θάλασσα όταν τρυπώνει μέσα της ο ήλιος, να'μαι πάλι με ένα ξεθωριασμένο τζιν και ένα μικροσκοπικό μπλουζάκι. Γυρισμένο το παντελόνι μέχρι το γόνατο κι εγώ καθιστή στην προβλήτα κοιτώντας το βυθό. Αν αφοσιωθείς στον ήχο της θάλασσας , χάνεσαι..Ησυχία καλύπτει τα πάντα μέσα σου κι έξω από εσένα. Μου λείπει τώρα ένα τσιγάρο και μια αγκαλιά. Το πρώτο το αγοράζω με ένα πλατύ "χαμόγελο" από έναν νέο που κάθεται λίγο πιο πέρα. Το δεύτερο δεν αγοράζεται μα ούτε και το ζητάς.Υποσχέθηκα στον πατέρα να ζωγραφίσω το όνομα στη βάρκα την επόμενη φορά..Ένα όνομα που σημαίνει ανατολή..Αναρωτιέμαι διαρκώς πως μπορώ και προφέρω λέξεις που ξεχνώ την ομορφιά τους. Εδώ και αρκετό καιρό μιλάω επειδή πρέπει. Και γράφω επειδή το θέλω κι επειδή αλλιώς δεν μπορώ. Συμμετέχω κομπάρσος σε όνειρα που άλλοι κάνουν για μένα ενώ τα δικά μου τα εξαναγκάζω σε αυτοκτονία αφού κρίνονται ακατάλληλα. Δεν έχω πολλά αισιόδοξα να πω. Να μου το συγχωρήσετε αυτο. Ναι; Και ναι, το παραδέχομαι ότι δεν προσπαθώ. Κι εδώ δε χωράει γιατί.

484

2007-07-24T07:37:00.000+03:00

Ήξεραν όλοι μα κανείς δε μιλούσε. Ποτέ δεν πετυχαίνει το τσιγάρο. Τη μιά είναι σφιχτό με πολύ καπνό μέσα και την άλλη σχεδόν άδειο. Τη μιά γεμάτο σάλιο και την άλλη το χαρτάκι χορεύει. Θα μου πεις είναι θέμα συνήθειας. Θα σου πω θέμα διάθεσης. Μονάχα που δεν ξέρω πότε αφήνω το σάλιο μου εκεί πάνω στο χαρτί και πότε το φυλάω για τα φιλιά μας. Ο Στεφαν από το Μοντενέγρο με χαρά κατέβηκε τα σκαλιά του τραίνου. Δεν τον περίμενε κανείς συγγενής στην αποβάθρα αλλά η ζωή η ίδια. Χαμογελαστή και με τις βαλίτσες γεμάτες φωσφορίζοντα σχέδια. Γι'αυτόν ταξίδι είναι η αμαξοστοιχία 504 από Αθήνα για Θεσσαλονίκη. Θα γίνει ηθοποιός. Εγώ λέω πως ταξίδι είναι ένα πολύχρωμο λεωφορείο που κουδουνίζει και διασχίζει την Κολομβία κι εκεί από λάθος δικό του ή του κόσμου προσγειώνεται στο Περού ενώ όταν γεννήθηκε είχε ξεκινήσει για τη Βενεζουέλα. Πάντα το "κατά λάθος" είναι πιό σοφό απο το σωστό. Ζέστη και μωρά που τρώνε σάπιες μπανάνες. Θέλω να τα βάλω να κατουρήσουν όλα μαζί, να σβήσουν τις φωτιές. Κι ύστερα πέφτει ένα αστέρι κι εγώ πρόλαβα κι ευχήθηκα να (έχω φίλους μέχρι να) μη γεράσω. Μπερδεύω τους χρόνους μεταξύ τους. Λέω πως ο αόριστος χώνεται εκεί που ενεστώτας χασμουριέται. Τον παρακείμενο τον κρατάω πάντα σε απόσταση γιατί τον έχω φοβηθεί και γιατί παντα με μπέρδευε. Ο πιό λατρεμένος μου ο παρατατικός γιατί χωράει παντού κι έχει μεγάλα μάτια. Τον μέλλοντα τον κοροιδεύω πλέον γιατί κάποτε με κορόιδεψε με τον χειρότερο τρόπο. Ο υπερσυντέλικος κρατάει αποστάσεις από μόνος του. Ξέρει πότε να εμφανιστεί. Δεν μ'αφήνει να τον μπερδέψω. Τον σέβομαι νομίζω χωρίς να ξέρω γιατί. Βιάστηκα να διαλέξω μορφή όταν γεννήθηκα. Κι απο λάθος πληροφορία μπορώ και ζω ανάμεσα σε ανθρώπους που μου μοιάζουν. Μ'αρέσει να κυκλωνω με κόκκινο μαρκαδόρο τις αγαπημένες μου πόλεις στο χάρτη, μ'αρέσει να γεμίζω τη μπανιέρα κι ύστερα να βαριέμαι να μπω μέσα. Μ'αρέσει που σ'ονειρεύομαι να με μυρίζεις ανάμεσα στα πόδια την ώρα που κοιμάμαι. Μ'αρέσει να με ρωτάνε στο δρόμο τί ώρα είναι κι εγώ ν'αργώ να βρω το ρολόι μου. Μ'αρέσει να πίνω καφέ με τη μαμά μου νωρίς το πρωί. Μ'αρέσει να φοράω συνέχεια τα ίδια ρούχα μέχρι να ξεσκιστούν. Να τα πλένω στο χέρι. Να τ'απλώνω και να στάζει το νερό γιατί δεν βρήκα πολλή δύναμη να τα σταγγίξω. Μ'αρέσει να επιμένω να θυμάμαι τί μ'αρέσει γιατί φοβάμαι πως μονάχα αυτό με κρατάει ζωντανή. Αν το ξεχάσω θα με ξεχάσει. Θα'ρθει η άσχημη μεριά της βδομάδας και θα με πλακώσει πριν το καταλάβω. Κι αν μια βδομάδα σε πλακώσει ύστερα χρωστάς στην επόμενη και δε μ'αρέσει να χρωστάω άσχετα που μου χρωστάω μια όμορφη χωρίς πόνους ζωή. Μου την έταξα πριν 6 ή 7 ή 8 χρόνια. Τώρα με τους τόκους θα πρέπει να έχει γίνει μια πολύ όμορφη χρωματιστή ζωή. Συγνώμη που καθυστέρησα. Ψάχνω δανεικά ακόμη. Την άλλη βδομάδα μάλλον θα τα καταφέρω να σε πληρώσω...Κάνε λίγη υπομονή...

2007-07-19T15:17:00.000+03:00

Ξεφλουδιζω την καρδια μου με ενα λεπτο , κομψο μαχαιρι. Την κοβω στα τεσσερα και καθε τεταρτο στα δυο.
Κατασπαραζεις τα κομματια και δεν αντεχω το θορυβο απο τα δοντια σου στην τρυφερη σαρκα.
Μα δεν εχω και κουραγιο να σου μιλησω.
Σε κοιταω με ματια νεκρα. Για να καταλαβεις.
Σου ακουμπω το χερι για να καταλαβεις.
Ομως εσυ δεν..
Ωρες ωρες φτιαχνω ελεγειες για τη ζωη που δε θα ζησω.
Και γι αυτην που αφησα να σβησει στο μονοπατι του χρονου.
Αυτο ειναι το μονο που δε μου συγχωρω. Αυτο και την ανοχη μου.
Γιατι οτι αφηνεις ελευθερο τελικα σε προδιδει.
Αυτο που με τυλιγει κραδαινοντας τα κοκκαλα του κορμιου μου ειναι φθορα.
Δεν αποτρεπεται.

Last dusk on earth

2007-07-19T00:12:00.000+03:00

Οι παρενεργειες μιας θεραπειας.
Αλλοιωση της σκεψης.
Σε σκεφτομαι.
Εισαι μονη πανω στο καραβι και δεν ξερεις που πηγαινεις.
Δεξια σου βλεπεις φωτιες, αλλα δε διασχιζεις τη Γη του Πυρος.
Σου λειπω.
Ο εγκεφαλος ομως προτιμα να σκαρφαλωνει ψηλοτερα απο το να ερθει κοντα σου.

Βρηκα ενα νεκρο εξω απο την πορτα το πρωι.
Εκλεισα τα ματια και περασα πανω του.
Ετσι συνεχισα να περπαταω.

Το τελευταίο ποτό με τον διάβολο

2007-07-18T23:39:00.000+03:00

Σου στέλνω αυτό το γράμμα βγαλμένο

απ΄τα πιο σκοτεινά υλικά του θανάτου της ψυχής μου.

Το σώμα μου, ένα κοχύλι που κάποτε μέσα του πλάγιαζες

αργει τώρα, κάτω από βρώμικα σεντόνια

αποζητώντας τα μέλη του στ΄απομεινάρια μιας θυσίας.

Οι μέρες εδώ κυλούν σαν μικρά πεπρωμένα του τίποτα

που κατεργάζονται την εκμηδένιση μου

θρυμματίζουν όλα μου τα αστρα

και μ'αποδιδουν ξανά στο κενό διάστημα

στα ερωτηματικά και τους τρόμους.

Στα γράφω όλα αυτά, αυτή τη νύχτα

Καθώς πίνω το τελευταίο μου ποτό με το Διάβολο

και φυσάει μι' αργόσυρτη βροχή

φορτωμένη μ' αναμνήσεις κι αποχαιρετισμούς

και την ανία της ζωής χωρίς εσένα.

Τώρα ξέρεις γιατί δεν απαντώ

Ξέρεις το τίμημα που πληρώνω.

Η μουσική των Κρίνων, οι στίχοι του Παντελή.

Στη φωτογραφία ο Θάνος από το Closer.

μπλε-πορτοκαλί

2007-07-18T18:47:00.001+03:00

Photo by annejulie

Ώρα πρωινή. Ο ήλιος ίσα που χαϊδεύει την πολυθρόνα στη βεράντα μου. Σε λίγες μόνο ώρες θα τη μισεί τόσο που θα θέλει να την κάψει. Ένας καφές με συντροφεύει. Μέτριος χωρίς -σαν κι εμένα- με κίτρινο καλαμάκι. Κίτρινο σήμερα, κόκκινο αύριο, μπλε, πράσινο, μωβ την επομένη, κάθε μέρα κι ένα διαφορετικό ανάλογα με τη διάθεση. Κι αυτός ακόμα ο γαμημένος ο καφές έχει υποστεί συμβιβασμούς με την πάροδο του χρόνου. Πρώτη μέρα εδώ και καιρό που ξύπνησα νωρίς χωρίς να έχω τίποτα να κάνω. Έχω ακόμα την πολυτέλεια αυτή. Εδώ που μένω με ξυπνάνε τα πουλιά. Πες μου, θα ‘πρεπε να χαίρομαι γι αυτό; Έχει κανένα νόημα που κάτι θέλουν να μου πουν μα δεν καταλαβαίνω; Χθες μου έκαναν δώρο μια αιώρα. Μπλε-πορτοκαλί. Ποιος είπε πως αυτά τα δύο δεν ταιριάζουν; Κι αν δεν ταιριάζουν, γιατί είναι μαζί; Θα την κρεμάσω στο μπαλκόνι και θα αιωρούμαι τα βράδια. Μαζί σου ή χώρια. Προτιμώ χώρια. Σήμερα θέλω να σου μαγειρέψω. Να βάλω μες στο φαγητό όλη μου την τέχνη. Και χρώμα πολύ σαν πίνακας ζωγραφικής να μοιάζει. Να βάλω φίλτρα μαγικά κι αφού το φας, να έχεις γίνει όπως ακριβώς σε θέλω. Λίγο πιο ψηλός, λίγο πιο σκληρός, λίγο πιο πολύ απ’ όλα. Λίγο μόνο. Κι ύστερα θα φάω απ’ αυτό κι εγώ και θα γίνω όπως με θέλεις. Κι έπειτα θα βρούμε ένα διαμέρισμα στο κέντρο και θα μοιράσουμε τις αποστάσεις. Θα έχει και πάρκινκ. Θα ξυπνάμε το πρωί να πάμε στη δουλειά και θα γυρίζουμε κι οι δυο το μεσημέρι. Θα τρώμε φαγητό που θα έχουμε ετοιμάσει από την προηγούμενη και τα βράδια θα βλέπουμε ταινίες μετά το γυμναστήριο. Παρασκευή βράδυ σινεμά για αλλαγή. Θα πηγαίνουμε εκδρομές τα Σαββατοκύριακα και θα λέμε στους φίλους μας τι ωραία που περάσαμε και θα τους δείχνουμε φωτογραφίες. Και στο χρόνο πάνω θα σ’ έχω βαρεθεί και δεν θα με αντέχεις. Σε παρακαλώ, πες μου πως δεν έχω ξυπνήσει ακόμα, πες μου πως κοιμάμαι και βλέπω ένα άσχημο όνειρο. Τρομαγμένη, κοιτιέμαι στον καθρέφτη. Πού χάθηκε η λάμψη που είχα στο βλέμμα;

παραλήρημα

2007-07-16T15:34:00.000+03:00

Photo by gorjuss

ένα μπουκάλι μπύρα και ζέστη αφόρητη, ήχος από ανεμιστήρα οροφής και σχέδια για το σαββατοκύριακο, ρούχα που δεν τσαλακώνουν κι ένα sleeping bag καλοκαιρινό, ελπίδες ιδρωμένες, φωτογραφίες από εκδρομές που ξεθώριασαν και πόσο θα ‘θελα να τις έχω ζήσει μαζί με κάποιον άλλον, νοτισμένα μαλλιά που ξεβάφουν στο μαξιλάρι σαν κραγιόν στο πουκάμισο, θα πάω εκεί που δε με ξέρει κανείς παρέα με άτομα που δε γνωρίζω, θα χαθώ, θα χαθώ, θα χαθώ, θα χορέψω, θα τραγουδήσω, θα μεθύσω, άδεια καρδιά μα τα μάτια γεμάτα, η αγκαλιά γεμάτη κι αυτή, το μυαλό να θέλει να ξεχάσει, πόσο θα ήθελα να μπορώ να σ’ αγαπήσω, κάτι με κρατάει, συγνώμη, συγνώμη, συγνώμη, θέλω να περνάω καλά, είμαι αυτή που δείχνω μα συγχρόνως είμαι και κάποια άλλη, δεν κρύβομαι απλά είμαι μπερδεμένη - όχι διχασμένη, είμαστε το παρελθόν μας και οι επιλογές μας, δεν μπορώ να τα διαγράψω όλα αυτά, μείνε πλάι μου όσο αντέξεις, δεν είμαι κακιά, θέλω να βουτήξω στη θάλασσα και να μην ξαναβγώ στην επιφάνεια, θέλω να με ταξιδέψεις, μια βάρκα γίνε χωρίς κουπιά, δεν ξέρω τι θα φέρει το αύριο μα σίγουρα δε θέλω να είμαι μόνη, χρώματα, ήχοι, βλέμματα, καυτός ήλιος, παγωτό στο κορμί, ηδονή που στάζει και κολλάει στα σεντόνια, όσα δε γνώρισα κι όσα δε θα προλάβω, τα θέλω όλα απόψε, γίνεται; τάξε μου!

2007-07-15T14:15:00.001+03:00

modigliani

"Θα ζωγραφίσω τα μάτια σου, όταν θα έχω γνωρίσει την ψυχή σου"..

με αυτές τις λέξεις σφράγισε ο Αμεντέο μια υπόσχεση προς τη Ζαν..μια υπόσχεση ότι θα την ανακαλύπτει διαρκώς, μια υπόσχεση ότι θα την αγαπά ολοένα και πιο πολύ, μια υπόσχεση που δε θα μπορούσε να είναι μόνο λόγια..

Εικονες

2007-07-14T21:36:00.001+03:00

Νυχτερίδα

2007-07-14T17:10:00.000+03:00

"έτσι απλά χωρίς να ψάχνεις κάτι να πεις, χωρίς να περιμένεις εξηγήσεις"
drunksoul

Σαν νυχτερίδα βγαίνεις και απλώνεις

Καρτέρι στήνεις στης πόλης τους φανούς

Με το άσπρο στήθος σου γυμνό θολώνεις

Τους νυχτοβίους περαστικούς

Και έχεις τον τρόπο στην μάτια να τους μελώνεις

Ποια προσδοκία με πάθος ατενίζεις

Στις ψευδαισθήσεις κάθε παροχής

Ο κόσμος άρρωστος καπνός που τον καπνίζεις

Και έκτιση καθημερινής ποινής

Να ξημερώνεις μοναχή να μουρμουρίζεις

Και τι να πεις σε δυο κουβέντες τις στιγμής

Δεν θα είμαι εγώ δεν θα ‘σαι εσύ

Ψάχνεις να βρεις δυο κούφια λόγια να πιαστείς

Κι ύστερα πάλι θα χαθείς

Ένα σημάδι βίας μαρτυράει
Στην δεξιά μετώπη για το χθες
Η νύχτα που ‘φυγε στο διάολο να πάει
Κι αναζητάς ξανά πλανόδιους εραστές
Μα έχεις κουράγιο μια πληγή που σε πονάει

Η μουσική και οι στίχοι είναι του Νίκου του Ζούδιαρη.

2007-07-14T02:54:00.000+03:00

Μια από τα ίδια λοιπόν... Εγώ χεσμένος και εσύ απλά να με κοιτάς... Μόνο που εσύ ήσουν σε διαφορετικό τραπέζι. Μου άρεσε να με κοιτάς, έτσι απλά χωρίς να ψάχνεις κάτι να πεις, χωρίς να περιμένεις εξηγήσεις. Και εγώ να σε κοιτάω με ματιά θολή, να θέλω να σε κρατήσω με χέρια αδύναμα. Όλα έχουν αλλάξει και δεν μετανιώνω για τίποτα, απλά μου φάνηκε λίγο παράξενο. Τελικά όλα και όλοι προχωράνε, μαζί τους και γω...

2007-07-12T10:53:00.000+03:00

Οι φίλοι μου είναι κραυγές στη σιωπή
οι φίλοι μου φώτα κινδύνου στο σκοτάδι
μόνοι σαν δέντρα των κορφών, σαν προσευχή
παιδιά που δε γυρίζουνε στο σπίτι τους το βράδυ
Οι πιο πολλοί λατρεύουν τις αργίες
μα οι φίλοι μου μισούν τις Κυριακές
κρύβονται πίσω από τα φώτα στο λιμάνι
βάζουν φωτιές, βάζουν φωτιές
Σ' αρπάζει από τα μαλλιά η ασημένια σφήκα
βραδιές βραδιές και σε τινάζει πάνω
έκανα δρόμο να σε δω μα δε σε βρήκα
στέκω στις μύτες των ποδιών, μα δε σε φτάνω
Κακή εποχή κακές στιγμές μου φέρνει
χώμα μυρίζω μωβ σκιές βλέω θαμπά
σαν ένα σαπιοκάραβο που στα ρηχά ξεσέρνει
σαν του Ιούδα φίλημα θα φύγω μακριά
Ξέρεις πώς είναι να διαβάζεις στο σκοτάδι
ξέρεις πώς είναι να δακρύζεις στα κρυφά
φώτα της πόλης και μεγάλοι άδειοι δρόμοι
τα όνειρα της Κυριακής κοστίζουν ακριβά

Don't look back

2007-07-09T18:48:00.000+03:00

Ο Κριστοφ δεν ηταν παιδι θαυμα.

Εκανε περισσοτερα λενε.

Πριν λιγα χρονια καποιοι ειπαν οτι θα ειναι ενας απο τους ανθρωπους που θα επηρεασουν το μελλον.

Περιφεροταν αναμεσα στους πιο ευφυεις και τους πουλουσε την ιστορια του.

Κατευθυνε το μελλον τους και το γνωριζαν.

Με εβαλε στον κοσμο του λαθραια, οπως στο Eyes wide shut.

Περπατουσα αναμεσα σε ανθρωπους με μασκες χωρις να γινω αντιληπτος.

Γνωριζαμε και οι δυο οτι δεν μπορουσε να συμβει.

Με οδηγησε σε ολα τα αποκρυφα μερη του κτιριου, ως εκει που γινοταν πραγματα τα οποια πιστευα οτι ηταν αδυνατα. Χωρις να περιγραφει.

Απλως αφηνε τα ματια μου να χορτασουν εικονες.

Γνωριζε ποσο πολυ αγαπαω τις εικονες.

Σαν ονειρο.

Απωλεια. Του ιδιου σου του εαυτου ή του αλλου σου μισου, οπως στο Devil’s advocate.

Ξερει οτι αφου μπηκε σ’ αυτο τον κυκλο, θα υπαρξουν απωλειες.

Κανενας κυκλος δεν ειναι ιδανικος. Καποιος πρεπει να πληρωσει.

Σε καθε πραξη θα χασεις κατι.

Ή θα το καταστρεψεις εσυ ο ιδιος. Οχι γιατι εισαι αυτοκαταστροφικος.

Ισως γιατι ειναι το μονο που σου εχει απομεινει να σε ικανοποιει, οπως στο American Psycho.

Εψαχνε αδηφαγος και ανικανοποιητος.

Μπλε χειμώνας...

2007-07-09T09:50:00.000+03:00

Μονάχα έχουν περάσει χίλια χρόνια
κι εγώ συνήθως πέθαινα από αγάπη
μέχρι που ήρθε αυτός ο μπλε χειμώνας
ν 'ανάψει αυτά που έσβησε ο αιώνας

Μετρήθηκα στις ώρες του τυφώνα
στις ώρες που η καρδιά ξερνούσε στάχτη
ακίνητος στη δίνη του κυκλώνα
ν 'ακούω μονάχα να μου λένε "πόνα"!

Το σώμα μου δεν δόθηκε στις πέτρες
δε στέρεψε το τελευταίο μου δάκρυ
του έρωτα εποχές, μάγισσες, ψεύτρες
των πιο όμορφων νυχτών, ώρες αλήτρες

Δε θα συγκρίνω φως με το σκοτάδι
ούτε λευκό αμνό με λύκο μαύρο
Δε θα με θρέψει άλλο μάνας χάδι
ας κλείσει της ψυχής μου το πηγάδι!

Μονάχα έχουν περάσει χίλια χρόνια...

Στίχοι του Θάνου και μουσική των Κρίνων

Προσωπικο

2007-07-04T10:03:00.000+03:00

Πανε μερες τωρα που η ακρη του ματιου μου πιανει αστραπιαιες κινησεις εντομων.
Ποτε δεν προλαβαινω να τα δω ολοκληρα.
Εκτος απο τη σαρανταποδαρουσα που σκοτωσα πανω στο γραφειο
και την αραχνη στο ημερολογιο.
Δειγμα οτι το καλοκαιρι θα ερθει φετος, εστω και αργα.
Το αιματωμα στο κεφαλι συνεχιζει τις βολτες του,
απροσκλητος επισκεπτης, αγενης και θρασυς.
Χωρις να ειναι αυτος ο λογος,
σκεφτηκα για πρωτη φορα μετα απο χρονια την απουσια μου.
Ειχα συνηθισει να σκεφτομαι τη δικια σου.
Σημερα σκεφτηκα οτι καποτε τα ατομα που με συγκροτουν θα διασκορπιστουν
και δε θα ειναι πια εγω.
Μερος του υδρογονου θα διαφυγει της γηινης βαρυτητας,
εκπληρωνοντας το παιδικο μου ονειρο να γινω αστροναυτης.
Ο ανθρακας, το αζωτο κι ο φωσφορος
τροφη για βακτηρια, αλγη και φυτα.
Το οξυγονο, η μονη χαρουμενη προοπτικη,
ισως να μπερδευτει μες στον αερα
και να τρεχει ολη μερα αναμεσα σε στηθη γυναικων.
Θελω να μαθω γιατι καθενας ειναι διαφορετικος, μοναδικος.
Ποιος συνδυασμος χημικων και ηλεκτρικων σηματων δημιουργει αυτη τη σκεψη,
θα αναπαραχθει ξανα η ιδια;
Αυτο δε θα σημαινει επιστροφη στην προηγουμενη κατασταση,
δεν αναιρειται τοτε ο χρονος;
Αυτο ειναι το μυστικο.
Να αντιστρεψω τη διαδικασια της σκεψης,
μεχρι να ξανα γινω εμβρυο.

Ετσι αρχισε το ονειρο ρε Γιωργο.
Καθομασταν στο αμαξι, στο χειλος του γκρεμου,
εκει που συζηταμε παντα χαζευοντας την πεδιαδα,
τα φωτα της πολης και των μικρων χωριων.
Και ξαφνικα μαλακα, αφηνεις το χειροφρενο κι αρχιζω να γελαω.
Το εκανες εσυ, κι ομως εγω ημουν αυτος που δε φοβαται.
Μπερδεμενες συνειδησεις.

Κι ετσι τελειωσε.
Με κουκλες χωρις στομα.

9030

2007-06-27T09:28:00.000+03:00

Tί να ζηλέψω από το καλοκαίρι; Μήπως ξέρω και τί σημαίνει; Είμαι μικρή ακόμη και δε βιάζομαι να μάθω. Κρατάω την αναπνοή μου και βουτάω. Μετράω ώς το πάντα και ξαναβγαίνω στην επιφάνεια. Εκεί οι εικόνες ίδιες πάντα. Η πόλη αυτή με πιάνει από το λαιμό και με σφίγγει. Ίσως γιατί δεν ξέρω τί να πιω για να δροσιστώ. Άρρωστα, καυτά ψυγεία μου προσφέρουν άπλετη υγεία. Και γω δεν ξέρω πόση υγεία να διαλέξω. Η υγεία που χρειάζομαι δεν συντηρείται σε ψυγείο. Γράφεται σε χαρτί. Μερικές τιμές είναι. Που αλλάζουν τη ζωή .Ίδιες συζητήσεις παντου. Βλέπω ανθρώπους με βαλίτσες και θέλω να ρωτήσω: Είστε σίγουροι πως τα πήρατε όλα; Τα κόμπλεξ σας; Τους φόβους; Την ανία; Την αγαμία σας; Την κακή σας ματιά για τον κόσμο; Την ανάγκη σας για επίδειξη; Ώραία τότε είστε πραγματικά έτοιμοι. Ωω το χρώμα σας μόνο Πώς να σας το πω! Μοιάζετε με σκατό. Όχι όχι σοκολάτα. Σκατό πατημένο με μύγες. Προτιμάτε τη λάμπα από τον ήλιο; Ω τι χαζή που είμαι ! Λάμπα πριν τον ήλιο κι ύστερα τον πιέζετε να γίνει φίλος σας. Αλοίφεστε και περιμένετε να σας χρωματίσει. Τί καημένοι είστε! Μα πως τον θέλετε φίλο σας με αυτά τα τεράστια γυαλιά! Πόσο τα πήρατε; Αα τόσο ακριβά. Μα δεν μπορούμε να έχουμε φίλους αν δεν τους κοιτάμε στα μάτια. Στ'αρχίδια σας ε; Μια πλάνη το καλοκαίρι. Θέλω να πιω velhu verde, το έχω ανάγκη. Να ξαπλώσω πάνω σε ένα τοιχάκι κάτω από μια σκιά. Να φοράω ένα φουστάνι και τίποτα άλλο, με ανοιχτά τα πόδια. Το ένα λυγισμένο και το άλλο να κρέμεται , να το κουνάω στο ρυθμό των φύλλων που θα κουνιούνται από πάνω μου . Να'χω τα μάτια ανοιχτά κάθε ώρα. Να ζήσω στο κενό , να χαράξω από την αρχή πόλεις. Να τους δώσω ονόματα και σχήματα μικρών ζώων. Σχεδόν ποτέ δεν φοράω γυαλιά ηλίου. Κι αυτοί που φοράνε δεν ξέρω τί ακριβώς θέλουν να αποφύγουν. Το φως μάλλον. ϊσως γιατί δεν αντέχουν να βλέπουν τους διπλανούς τους, ίσως γιατί δεν αντέχουν να βλέπουν τον εαυτό τους. Μονάχα που δεν ξέρουν πως κι ο ήλιος φοράει γυαλιά. Τα γυαλιά του είναι τα σύννεφα. Κρύβεται εκεί όταν δεν αντέχει να βλέπει την ασχήμια του καλοκαιρινού κόσμου. Την παρέλαση κρέατος σε χρώμα δεόντος σκατί σε συνδυασμό με την απουσία χρωματιστής ώρας. Φοράω την καλή μου στιγμή και βγαίνω κι εγώ. Κάθε βήμα πονάει αλλά δεν το δείχνω. Το αποφάσισα. Αυτό το καλοκαίρι δεν θα με δει κανείς να πονάω. Όταν δεν θα αντέχω άλλο θα γυρίζω στο σπίτι και θα ξαπλώνω μπρούμυτα χωρίς να φοβάμαι. Δεν ξέρω πόσες άλλες λύσεις μου μένουν. Και κείνη, η παλιά.... Που άλλοι τη λένε λύση κι άλλοι λύσσα, αν δεν πετύχει την πρώτη φορά δεν πετυχαίνει ποτέ. Τσάμπα κόπος κι ετοιμασία. Τσάμπα.. Αααα και τώρα που το θυμήθηκα! Γιατί λέμε καλό καλοκαίρι;;; Αφού περιέχει έτσι κι αλλιώς τη λέξη -καλό! Κι αν είναι έτσι γιατί δεν το λέμε έτσι σε όλες τις υπόλοιπες ευχο-λέξεις; Καλή καληνύχτα λοιπόν. Ακούγεται πιό όμορφα έτσι...

2007-06-26T09:39:00.001+03:00

επαναλαμβάνομαι δένω τα χέρια σε σχήμα καρδιάς και τα πουλάω χωρίς ανταλλάγματα πια ξυπνώ τις νύχτες ρίχνω νερό στο πρόσωπο ανάβω τσιγάρο πρώτο, δεύτερο μουσική κυλά στο αίμα και ζέστη μου σφυρίζει στο αυτί χαμόγελα φυλάω σε κρυοθαλάμους και συναισθήματα που μάλλον ήρθε καιρός να ανατείλουν αλλά αυτό το λέει το μυαλό που δεν το εμπιστεύομαι πολύ τώρα γιατί με προδίδει πιο πολύ από κάθε άνθρωπο θέλω να βρέξει για να ηρεμήσω αλλά δεν(..)στραγγαλίζω τα όνειρα με μαντίλι το φόβο για να πετάξω χάρτινα τα κορμιά τους μέσα μου να αποσυντεθούν επαναλαμβάνομαι όπως κάθε φορά που μπερδεύομαι και θέλω να μπερδέψω αν ψηλαφήσεις το δέρμα μου οιδήματα θα βρεις και αν μου πεις τι έχουν μέσα τους θα κερδίσεις την έννοιά μου όμως ακόμα κι αυτή αναρωτιέμαι αν τη χρειάζεσαι αφού εσύ κι εσείς χωρίς εμένα προχωράτε ενώ εγώ χωρίς εμένα απλά επαναλαμβάνομαι και δεν (;) υποκλίσεις χαριτωμένες κάνω μπροστά σε ένα κοινό κενό χωρίς λέξεις όμορφες να πω αφού μάλλον το νόημα τους μου είναι αόρατο και πως να πεις κάτι που δεν καταλαβαίνεις απλά για να το πεις τα κύτταρα της μοναξιάς πολλαπλασιάζονται (καρκινικά οριζόμενα αφού οι ρυθμοί τους είναι ατίθασοι πια πέρα από έλεγχο ανθρώπινο) (επανα)λαμβάνω σήματα μορς αγάπης μακρυνής που θέλει να με σώσει (θέλω να σκέφτομαι) όμως όλα τώρα είναι πιο απ(α)λά όταν τα θ(ε)ωρείς με μάτια ξένα βάζω τελεία. επαναλαμβάνομαι.